Beeld Artur Krynicki

‘We hebben ze niet meer in de stad, weet u, mensen met weinig geld’

PlusPatrick Meershoek

De regen tikte gezellig op het dak van mijn kartonnen doos, toen de telefoon ging. Ik bestudeerde het nummer, legde mijn goedkope pocketeditie van Thomas Piketty weg, duwde de kinderen de doos uit, nam een slok uit de fles huiswijn, schraapte mijn keel en nam op met de vreugdeloze stem van de man die elke hoop op betere tijden heeft opgegeven.

“Hallo?”

“Goedemorgen, spreek ik met Rent-a-sloeber?”

“Spreekt u mee.”

“Aha. Uitstekend. Aangenaam. Met Geelvinck spreekt u. Ik wilde vragen of u komende zaterdag misschien nog een gaatje in de agenda heeft.”

Ik slaakte een diepe zucht. “Zaterdag zegt u. Ik zal eens even kijken in mijn agenda.” Ik bladerde geeuwend door mijn pocket. “Middag of avond?”

“De avond. Het gaat om een diner met vrienden. Het leek ons wel aardig om een sloeber uit te nodigen. Bij wijze van verrassing. We hebben ze niet meer in de stad, weet u, mensen met weinig geld.”

“Daar weet ik alles van. Ik heb jaren achter CS geslapen, maar het leven werd me daar toch te duur. Nu sta ik achter het busstation in Purmerend.”

“Uitstekend. U bent precies wat we voor ogen hadden.”

“Dat doet me plezier. Kan ik iets voorbereiden? Voor het gesprek aan tafel, bedoel ik? Waar gaat de belangstelling naar uit?”

“Misschien wilt u iets vertellen over het leven op straat? Je hoort daar de gekste verhalen over. En wellicht een aardige anekdote over de voedselbank? Bent u mishandeld als kind?”

“Daarmee kan ik u helaas niet helpen. Ik ben wel een paar jaar stevig aan de drank geweest.”

“Uitstekend. Dat lijkt me voldoende tegenslag voor een aangename avond. Kunt u iets zeggen over de schade?”

“Wij rekenen vijfhonderd euro voor een avond. Dat is inclusief de busreis. Voor een kleine meerprijs neem ik ook mijn medisch dossier mee en de map van de sociale dienst. Daarin zit ook mijn originele ontslagbrief en een printje van de sms van mijn voormalige echtgenote die laat weten dat ze niets meer met me te maken wil hebben.”

“O, ja, neemt u die vooral mee. Daar zullen de vrienden van smullen. Ik kijk er nu al naar uit.”

“Als u op zoek bent naar iets héél bijzonders, kan ik ook een aantal familieleden meenemen. Ik heb een dementerende moeder die kan schelden als een viswijf. Samen met mijn zeven kinderen en een paar neven en nichten doen we ook een paar scènes uit Les Misérables. Heel sfeervol, al zeg ik het zelf.”

“Dat klinkt fantastisch, maar is misschien toch meer iets voor de kerstdagen. We houden het voor deze keer bij uw verhalen.”

“Dat is helemaal aan u. Ik ben er zaterdag om zeven uur, ongewassen, ongeschoren en ongemanierd.”

“Schitterend. Prachtig. Wilde ik nog één ding vragen. Kan de betaling ook zwart?”

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden