Babs Gons. Beeld Artur Krynicki

We hebben haar kind vermoord met ons plastic

Plus Babs Gons

Ik leg twee plastic fluorescerende armbandjes neer op tafel. “Heb ik voor je meegenomen,” zeg ik ­tegen mijn zoon. Kritisch bekijkt hij de armbandjes. “Serieus,” zegt hij, “weet jij wel hoe vervuilend dat is? Weet je waar dit plastic eindigt? In de zee! Hier stikken de vissen in.” 

Ik kijk beschaamd naar de twee moordwapens op tafel.

“Ze hadden toch geen ballonnen op dat feestje?” vraagt hij. Ik denk terug aan het feestje van mijn goede vriendin die de avond ervoor vijftig was geworden. Waren er ballonnen? Er waren wel plastic bekertjes waar de drank rijkelijk in werd geschonken. Er waren ook veel rokers die hun peukjes op de straatstenen uitdrukten. “Misschien een paar ballonnen,” zeg ik met een dun stemmetje. “Nou, lekker dan voor de vogels,” zegt hij. “Vogels gaan daar dood van hoor.”

Niet lang daarvoor had ik – bij een programma over plastic op Bali, waar ik de middag poëtisch moest afsluiten – geleerd dat sigarettenfilters de nummer 1 vervuiler zijn. Dat daar plastic in zit, wist ik nog niet. Daarna komen de plastic flesjes, rietjes, wattenstaafjes, ballonnen en zo verder. En die zorgen, nou dat weten we nu allemaal wel, voor een plasticsoep in de zee.

Die avond zie ik een prachtig geschoten documentaire over het leven in de oceaan. Een orka zwemt in het helblauwe water met een jong in haar armen. De voice-over vermeldt dat het kindje al een paar dagen dood is, de orka kan het niet loslaten.

Mijn hart breekt in duizenden stukjes. We hebben haar kind vermoord met ons plastic. Hoe maken we dat ooit weer goed? 

Ik denk weer aan de twee plastic fluores­cerende armbandjes op tafel en aan mijn ­eigen kind, dat ik nooit wil loslaten, mijn kind dat me nog zoveel leert. Als onze kinderen ons niet laten zien hoe we de wereld moeten behandelen, wie dan?

“Sorry voor de wereld,” fluister ik als hij ’s avonds ligt te slapen in zijn hoogslaper. “Sorry voor al het plastic, sorry voor ­klimaatverandering. Ook sorry voor ­geweld. Sorry voor dierenmishandeling. Sorry dat jij en je vrienden al zo jong hier bewust van moeten zijn. Sorry dat je nu al weet dat je maar beter aardig kan zijn ­tegen mensen die vervelend doen. Dat je niet begrijpend naar me kijkt als ze op het Jeugdjournaal vertellen dat meisjes ­minder verdienen dan jongens voor hetzelfde werk. Sorry dat ik dat niet kan uitleggen. Sorry voor de dingen die mensen elkaar aandoen. Sorry alle kinderen van de wereld, het valt niet goed te praten, niet te begrijpen. Sorry,” zeg ik tegen zijn slapende hoofdje.

Vanwege het zomerreces van de gemeenteraad verschijnt Republiek Amsterdam niet. Spoken word-artiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deze weken deelgenoot van haar belevenissen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden