Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Wat zou Sir David Attenborough daar van vinden?

PlusMaarten Moll

Behalve Molly, de kater van verderop, ken ik geen kat die wordt uitgelaten.

Het ziet er gek uit, zo’n beest aan een riempje.

Maar het baasje van Molly heeft er plezier in. “Ik ben zo gedurende de dag twee uur buiten met hem. Hij vindt het heerlijk.”

Maar ja, Molly is dan ook dement.

Een ecoloog en een jurist, dit is geen mop, kondigden deze week aan dat ze een proefproces willen aanspannen om te verbieden dat katten buiten loslopen. Omdat ze te veel vogels zouden doden. Katten moeten worden aangelijnd.

We hebben het een keer met Peer geprobeerd. Want Peer is, noodgedwongen, een binnenkat. Zou hij toch iets van het ‘buitenleven’ kunnen proeven. Lichtblauw tuigje gekocht in de dierenwinkel. Peer in het tuigje proberen te wurmen. Twee met bloedende krassen versierde handen en armen. Géén kat in een tuigje. (Het tuigje is nergens meer te vinden, we verdenken Peer.)

Sindsdien zit hij weer op het balkon, tweehoog, met zijn kop door de spijlen naar het leven beneden in de tuinen te kijken. Hij ziet er dan uit als een kat met saudade, verlangend naar een onaangelijnd leven waar hij niet bij kan. Zielig.

Vaak sta ik erbij, en kijken we naar die dikke kat van verderop die naar de vogels loert. Ik geef dan commentaar, en voel me de grote natuurvorser Sir David Attenborough, al bevind ik me niet op een schitterend uitgelichte savanne (ik kijk naar de geluidsschermen van de A10), zie ik geen dieren die ik zelfs niet in de dierentuin heb gezien (maar vogels die ik niet herken), en bezit ik niet zijn hypnotiserende stem.

“Kijk, Peer, eerst op je buik gaan liggen. En blijven liggen. En concentreren. Je onzichtbaar maken, dat is de helft van het werk. En altijd met wind tegen, hè, anders ruiken ze je. Dan wachten tot bij hun de aandacht verslapt. En toeslaan. Dan weet je dat vast.”

Peer is drie keer van het balkon gesprongen. De laatste keer duurde het dagen voor we hem weer vonden. Verwilderd en vermagerd, maar met een levendige glans in zijn ogen. Volgens ons had hij al die tijd onder een struik gezeten met keuzestress. Ga ik achter muizen of achter vogels aan? Hij vrat in een paar minuten zijn bak met brokjes leeg.

We denken dat hij de volgende keer echt op jacht gaat en voor ons trofeeën gaat verzamelen. Als er dus een volgende keer komt. Wat voor een wereld is dat, als je geen katten meer buiten ziet loslopen, maar wel kattenvangers? (Het levert bovendien alleen maar méér vogelpoep op.)

Wat zou Sir David daar van vinden?

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden