Theodor Holman Beeld Artur Krynicki
Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Wat zou ik geschreven hebben als ik een Russische columnist was?

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Laatst zag ik Poetin weer eens praten.

Hij kotste weer zijn absurde ideologie uit over het grote Russische Rijk waar Oekraïne een onderdeel van behoort te zijn.

Je ziet geen patiënt, je ziet geen schreeuwlelijk, geen ophitser, je ziet – en dat maakt het zo verontrustend – een bevlogen man, overtuigd van zichzelf en zijn verhaal, en met de wil om alles op alles te zetten om te winnen.

Alsof er een ijsklont langs m’n ruggengraat gleed.

Het maakte me onzeker. Niet dat ik hem nu opeens geen grote schoft meer vind – integendeel (hij wordt met de dag schurkachtiger) – maar ik dacht: wat zou ik hebben geschreven als ik een Russische columnist was geweest? Zou ik me hebben geschikt naar het Kremlin? Is het niet comfortabel om zo’n man te volgen? En waarom niet? Hier schreeuwen we dat Rutte weg moet en wil men een ander opperhoofd, terwijl je weet dat leiders, hoe ze ook met hun hele hart beweren het voor ons land te doen, eveneens worden gedreven door een ideologie die behoorlijk benauwend kan zijn.

Don’t follow leaders, watch the parking meters,’ zong Bob Dylan in 1965. Een zin die mijn opinie over leiders tot op de dag van vandaag beïnvloedt. Ik hou ze in de gaten alsof het parkeermeters zijn en zodra ‘de vlag valt’ moeten ze weg.

Poetin heeft grote steun onder het Russische volk en dat komt door het nepnieuws waarmee het publiek wordt vergiftigd, zegt men. Maar ik vermoed dat nepnieuws maar betrekkelijk weinig invloed heeft. Je wantrouwt leiders of je wantrouwt ze niet. Wat ze je ook op de mouw spelden. Als de politicus die ik goed vind ineens leider van het land zou worden, zou ik hem onmiddellijk wantrouwen omdat ik vind dat dat de beste attitude is tegenover iemand die invloed op mij mag uitoefenen. Zolang hij doet wat ik wil, steun ik hem op cynisch ironische wijze: ‘Jaja, zal wel. Straks ga je over de schreef.’ Een politicus heeft medestanders nodig en probeert die te bemachtigen door een Utopia te schetsen met luchtspiegelingen en kwijldraadjes. Maar als men daadwerkelijk in dat Utopia gaat geloven, worden jonge mannen gemobiliseerd en rollen de tanks de grens over. Wie naar Utopia wil moet eerst langs de Vallei van de dood. Daar komt geen mens levend vandaan.

Poetin ziet jonge mensen als zijn geld om zijn ideaal te kopen.

Hij is nog lang niet blut.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden