Plus Column

Wat zou Beyoncé doen?

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb. Beeld Agata Nowicka

De adrenaline gierde nog door onze lijven toen we de overvolle metro instapten. Mijn zusje en ik waren net in een uitverkochte Arena getuige geweest van een twee uur durend concert van Beyoncé dat zo buitenaards goed was geweest, dat we niet wisten of we ooit nog zouden kunnen slapen.

We waren niet de enigen met dat gevoel. Aan de gezichten in de metro te zien, was ­iedereen high. Eén man viel uit de toon; een zwarte man zo groot als een NBA-player. Zijn kortgeschoren kop raakte het plafond van de wagon net niet.

Mijn zusje stond precies ­tegenover hem en voordat ik het wist, veranderde haar onschuldige gegiechel in een onbedaarlijke, slappe lach. Ze lachte hem keihard uit. "Ja, ja," zei de man die dit al tig keer had meegemaakt. "Jij bent klein en ik ben groot." Mijn zusje begon zo mogelijk nog harder te lachen.

De man bleef onverstoord naar zijn telefoon staren. "Heb je een leuk concert gehad?" Het hoofd van mijn zusje was rood aangelopen. "Je hebt zeker nog nooit een lange man gezien," zei hij. De metro gleed inmiddels station Duivendrecht ­binnen.

Gelukkig, hier moesten we eruit. We zwaaiden nog even naar de man, die achterbleef tussen tientallen giechelende meisjes. Mijn fiets stond naast de enige kerk in Duivendrecht. Toen mijn zusje achterop sprong, bleek karma ervoor gezorgd te hebben dat mijn band te zacht was voor een ritje met twee personen.

Mijn velg bonkte over de tegels. Nadat we hadden besloten dat we no way gingen ­lopen, was er een plan: een fietspomp lenen. Goed idee, al zeg ik het zelf, maar waar? Het was nog geen half twaalf en het dorp was al pikkedonker.

Zelfs de schaapjes die op de heenweg nog op het veld naast de kerk stonden, waren al naar bed. "Café Lotgenoten!" riep ik de tekst op een bordje in de verte na. Maar ook dat bleek dicht. Alleen de buren ­waren nog wakker, maar daar durfde ik, na een resolute 'Ja, doei' van mijn zusje, niet aan te bellen.

Verder hobbelen dan maar. Halverwege het dorp, na een eindeloze rij donkere rijtjeshuizen, was daar ineens een kroeg. Café Brugzicht. De zaak was open en het zag er nog gezellig uit ook. Mijn zusje liep naar binnen. Kort daarop hoorde ik de barman roepen: "Fietspomp, iemand?" En, ja hoor, daar kwam mijn zusje met een vrouw in een bloemetjesjumpsuit naar buiten lopen.

De overbuurvrouw wilde thuis wel even een pomp voor ons pakken. We staken over en stonden stil bij het huis naast de dierenarts. Mijn zusje begon te pompen. Terwijl ze tegen de vrouw zei hoe handig het wel niet was om tegenover een kroeg te wonen, dwaalden mijn gedachten af naar Beyoncé. Die zou in dit soort situaties waarschijnlijk met de cape van haar glitterpakje naar huis vliegen.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden