Plus Column

Wat zegt de groei van islamitische basisscholen?

Lorianne van Gelder Beeld Linda Stulic

Een beetje verwijtend kijkt de schooldirecteur naar buiten. Ja daar, die school, daar gaat het goed. Die trekt alle kinderen uit de wijk.

De school waar de vrouw naar wijst is een islamitische school. Sinds een paar jaar buigen steeds meer Marokkaanse en Turkse kinderen af naar de overkant van het plein. Blijkbaar bieden ze daar iets wat zij in haar schooltje niet heeft.

Wat zegt het over het Amsterdamse onderwijs dat islamitische basisscholen groeien als kool, terwijl nog geen tien jaar geleden veel van die scholen kampten met problemen als radicaal gedachtegoed, slecht onderwijs en autoritair bestuur?

Het zegt vooral dat islamitische ouders iets anders willen, iets anders in een wereld waar ze continu worden weggezet als onwelkom en als gevaar. En ze horen dat islamitische scholen het steeds beter doen.

Bovendien: je kunt zeggen dat dat niet goed is voor de integratie, maar Turkse en Marokkaanse Nederlanders zien dat hun kinderen in hun wijk toch wel op een zwarte school terechtkomen. Daar zitten ook geen witte kinderen.

Op de islamitische scholen zijn ouders betrokken ­- iets waar scholen in achterstandswijken altijd over klagen - want ze worden benaderd door leerkrachten en directeuren die hun cultuur en gebruiken kennen.

Niemand zeurt over hoofddoeken, handen schudden of vrij met het Suikerfeest. En taalachterstand is zo normaal, dat scholen daar al een half uurtje extra voor inruimen.

Je kunt van alles zeggen over de groei van islamitische scholen. Als meest voor de hand liggende de vraag of deze kinderen nog in aanraking zullen komen met niet-moslims. Of ze wel geïntegreerd zullen zijn, of ze met anderen dan moslims kúnnen omgaan. Of ze radicaliseren (dit is juist niet het geval, zeggen radicaliseringsexperts).

Maar nuttiger is je af te vragen waarom scholen als die van de afgunstige schooldirecteur de boot hebben gemist. Ook die scholen hebben al jaren kinderen van diverse afkomst, ­dealen al decennia met taalachterstanden, islamitische gebruiken en lastige communicatie met ouders die de taal niet spreken.

Had daar wat aan gedaan. Had meer leerkrachten van Turkse, Marokkaanse of Surinaamse komaf aangenomen, had extra taalles ingeboekt. Maar word (want het kan nog) vooral de allerbeste school van de buurt.

Laatst was ik met een jonge moslimmoeder op zo'n islamitische school, eentje met een wachtlijst, een mooi gebouw, kleine klassen en goede leerkrachten. Geen haar op haar hoofd die eraan denkt haar kinderen op die school te zetten. Je komt dan niemand meer tegen buiten je eigen kringetje, vond ze.

Maar andere islamitische ouders die hun kinderen wel naar zo'n school sturen, vinden dat vooral fijn. Hoe enger de buitenwereld, hoe liever je binnen blijft.

Reageren? lorianne@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden