James Worthy.Beeld Agata Nowicka

‘Wat voelde je op de dag dat je voor het eerst weer naar buiten ging?’

PlusJames Worthy

Dit is de eerste keer dat ik de huiskamer van mijn ­psycholoog zie. We zijn aan het skypen.

“Hoe gaat het met je?” vraagt hij.

“Wisselvallig, maar volgens mij ben ik geboren om thuis te blijven. In 2009 had ik liefdesverdriet en toen ben ik zes weken niet naar buiten geweest.”

“Zes weken? Dat wist ik helemaal niet.”

“Je weet wel meer niet.”

“Wat weet ik nog meer niet?”

“Dat ik het soms fijn vind om met een aansteker mijn borsthaar weg te branden.”

“Wat zit daarachter, denk je?”

“Niet veel, ik vind het gewoon lekker ruiken.”

“Waarom bleef je in 2009 zes weken binnen?”

“Ik wilde gewoon niet naar buiten. Voordat ik haar leerde kennen, was Amsterdam van mij. Toen we iets met elkaar kregen, was de stad van ons. Daarom bleef ik al die tijd binnen. Ik wachtte tot de stad weer van mij was. Waarom heb je trouwens zoveel vazen in je huiskamer staan? Ik tel acht vazen, maar geen enkele bloem.”

“Wil je het echt over mijn interieur gaan hebben?”

“Ik vind het gewoon opvallend. Merkwaardig ook,” zeg ik.

“Wat is er merkwaardig aan? Ik houd gewoon van ­vazen, maar niet van bloemen.”

“Ik had ooit een buurman en die hield niet van kinderen, maar wel van wiegjes.”

“Niet waar.”

“Nee, maar je begrijpt wat ik bedoel. Vazen en wiegjes zijn voor altijd, bloemen en kinderen niet. Ben je bang voor dingen die tijdelijk zijn?”

“Ik begrijp wat je bedoelt, James, maar veel vazen zijn mooier dan de bloemen die je erin kunt stoppen. Maar weinig wiegjes zijn mooier dan de baby die je erin kunt leggen.”

“Het zijn inderdaad stuk voor stuk mooie vazen.

Ben je niet bang dat je zo’n vaas omstoot tijdens het stofzuigen?”

“Nee, scherven brengen geluk.”

“Kom op, dat is misschien wel de grootste leugen ooit.”

“Heel veel mensen geloven dat boze geesten bang zijn voor scherven.”

“Dus als je Satan weg wilt jagen, moet je een theekopje stukgooien?”

“Heb je weleens van kintsugi gehoord?”

“Ja, dat is wanneer je de barsten accentueert, toch? Dat je de schade niet meer verbergt, maar poogt te ­vergulden.”

“Vind je dat niet prachtig? Dat littekens je kostbaarste bezit worden?”

“Ik ben dol op al mijn littekens, man.”

“Wat is je favoriete litteken?”

Ik plaats mijn voorhoofd voor de webcam en laat mijn favoriete litteken zien.

“Deze heb ik van Hesham gekregen. We waren op een verjaardag en hadden wat gedronken. En toen wilden we kijken wiens hoofd harder was. Niet veel later stonden we als twee pachycephalosaurussen met de hoofden tegen elkaar. Na drie kopstoten zat er een scheurtje in mijn voorhoofd. Mijn vriend Hesham had gewonnen.”

“Ik begrijp bijzonder weinig van jouw verleden, James. Wat voelde je op de dag dat je voor het eerst weer naar buiten ging?”

“Vooral vertrouwen. Onvoorwaardelijke liefde. Ik voelde dat de stad me voor geen goud meer zou laten barsten.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden