PlusColumn

Wat Tinkebell over de wereld heeft te zeggen

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Voordat we gezinsbreed, met kinderen en al, een week naar New York vertrokken, verveelden we ons een paar uur op Schiphol. Toen we aldaar wezen­loos op onze telefoons ­zaten te kijken, zag ik vanuit mijn ooghoek kunstenares Tinkebell onze kant op lopen.

Helemaal voor de gelegenheid gekleed, met roze bril en alles. Dankzij Facebook wist ik onmiddellijk waar ze naartoe op weg was: Fukushima, het ramp­gebied in Japan, beroemd van de tsunami van 2011 en de instortende kernreactoren.

Ik bewonder Tinkebell zeer, maar ik vind haar ook intimiderend. Omdat zij precies is wat ik niet ben. Zo ben ik bijvoorbeeld heel goed in idealisme met de mond belijden, terwijl ik ondertussen vliegreisjes maak en vlees eet.

Tinkebell is daarentegen oprecht geëngageerd, en maakt van haar leven een pamflettistisch kunstwerk.

Zo doodde ze haar depressieve kat, beplakte slakken met edelstenen, liet zich steriliseren vanwege het fosfaattekort en maakte een naaktkalender om Filipijnse animeermeisjes te helpen - een kleine greep uit haar projecten.

Ik wist dat ze de laatste tijd graag in Fukushima rondhing, maar eigenlijk niet meer precies waarom. Wilde ze zelf radio­actief worden, bij wijze van kunstproject? Of wilde ze aantonen dat er eigenlijk niks aan de hand was?

Ik schaamde me, want ik vind eigenlijk dat ik precies moet weten wat Tinkebell over de wereld heeft te zeggen.

"Hallo Katinka!" riep ik, want zo heet Tinkebell eigenlijk.

We hadden het even over Fukushima, en Tinkebell zei dat ze binnenkort misschien wel licht gaf. Ik durfde niet te vragen of ze dat nou ironisch bedoelde of juist niet. Zij vroeg wat wij gingen doen.

"Naar New York," zei ik, "op bezoek bij mijn oudste zoon."

"Leuk," zei Tinkebell.

Ik schaamde me nóg meer, omdat ik dus nogal achteloos vier kinderen heb gemaakt, terwijl zij zich heeft laten steriliseren om de wereld te redden. En omdat wij een dom toeristisch tripje gingen maken, terwijl zij op eenmanssafari naar een rampgebied ging.

Ik bracht het gesprek snel op slijm maken, de hobby van mijn jongste dochter, wereldwijde ­rage onder YouTube kijkende meisjes. Aangezien Tinkebell ook een voorliefde heeft voor meisjeshobby's, kon ze zich hier vast wel in vinden.

Ze bood heel lief aan om lichtgevende lijm uit Fukushima mee te nemen, waarna we afscheid namen en elkaar succes wensten.

Gisterochtend kwamen wij ­terug uit New York. Ik nam met mijn vrouw alle toeristische highlights door die we hadden gezien terwijl het wereldnieuws dat zich in dezelfde stad afspeelde, geheel langs ons heen was gegaan.

"Ik schaam me tegenover Tinkebell," bekende ik haar, "ze keek ons smalend aan toen ik zei dat we naar New York gingen."

"Nee joh," zei mijn vrouw, "dat verzin je maar. En ik vind ons trouwens ook een levend kunstwerk."

Ach ja, zo kan je het ook bekijken.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden