Plus Column

'Wat supergrappig dat jij ook in Amsterdam woont'

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Toen ik in 2004 ging studeren, waren een vriendin en ik de enigen van onze Haagse eindexamenklas die voor Amsterdam kozen. Maar de laatste tijd kom ik steeds vaker oud-klasgenoten in de stad tegen die, ruim tien jaar later, een carrière bij het corps en tien kilo rijker, alsnog hierheen zijn verhuisd.

Die ontmoetingen leveren vaak wonderlijke gesprekken op - vooral met de meisjes. Die zeggen dan dingen als: "Wat supergrappig dat jij ook in Amsterdam woont" en: "Laten we een keer koffie doen!" (Leukste voorval: iemand die opgewekt tegen me zei: "Wat zie jij er tegenwoordig goed uit!")

Het ergste van deze gesprekjes is de toon. Met een hoog stemmetje 'superleuk!' zeggen en ondertussen denken: superonboeiend.

Onlangs ving ik in de Eerste Oosterparkstraat precies zo'n gesprek op. Op de derde verdieping van een grijs appartementencomplex hing een meisje uit het raam. Ze had blond haar dat in een knotje op haar hoofd was gedraaid en droeg een hemdje. De lege bloembakken die voor haar raam hingen en de kerstverlichting aan de muur verraadden dat ze een student was.

"Thijs! Thijs!" riep het meisje op de derde verdieping, terwijl ze met haar armen zwaaide.

"O shit, nu zie ik je pas," klonk vanaf een van de oranje balkonnetjes boven me.

Het meisje lachte. "Wat doe jíj hier?"

"Ik woon hier."

"Nee, echt? Ik ook!"

"Serieus? Hoe lang al?"

"Drie jaar," zei het meisje, terwijl er onder hen een ronkende Harley-Davidson door de straat gleed.

"Een jaar?"

"Nee, drie!" Ze stak drie vingers in de lucht.

"Bizar! Ik heb je nooit eerder gezien."

"Nou, jouw buurman heeft volgens mij meer van mij gezien dan ik wilde."

"Hoe bedoel je?"

"Nou, ik heb nog steeds geen gordijnen."

De jongen lachte.

"Maar hoe ís het met je?" veinsde het meisje interesse.

"Ja, lekker. Even genieten van de zon, voor ik zo naar Ajax ga."

Dat was blijkbaar het verkeerde antwoord, want het meisje kapte het gesprek onmiddellijk af.

"Goed, ik ga even nuttige dingen doen, maar leuk dit!" Ze stak haar duim op.

Dit was een obligaat gesprek geweest, dat was duidelijk. Maar waarom ze hem in eerste instantie geroepen had, bleef een raadsel.

Later die middag zag ik iemand die ik kende, maar al jaren niet had gezien. Ik keek de andere kant op toen hij aan de overkant van de straat voorbijliep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden