Roos Schlikker. Beeld Marjolein van Damme
Roos Schlikker.Beeld Marjolein van Damme

Wat schuurt is vaak grappig, maar sommige zinnen zijn meer pijn dan leuk

PlusRoos Schlikker

Roos Schlikker

Het contrasteerde nogal met de lampjes die al weken ­uitbundig knipperen in de straat. De affiches die uitroeptekenvol de weekendwintermarkt aankondigen. De kerstballen van Freddie Mercury, een donut en een beglitterde zwaan, uitgestald in winkels. Alles roept licht, schittering en feest.

Maar het briefje dat de overbuurvrouw gisterenochtend in mijn bus stopte was somber. Ze heeft een worsteljaar achter de rug, waarvan ze vaker schriftelijk verslag bij me deed (‘Zet maar in de krant hoor, ik vind ’t best.’). Daarnaast overlaadde ze me met komische relazen. Over haar hondje dat ze Wereldkampioenindewegliggen noemt, over malle toeristen, over alles wat ze beziet in de stad.

Maar je kunt niet altijd naar buiten ­kijken. Soms blik je naar binnen. Waar ­resten rouw, trauma en gemis wachten. Dan verlangt ze naar het grote niets, schrijft ze. ‘Om daartoe te geraken heb je diverse manieren. 1. Dood. Met het gevaar dat ik mijn familie opnieuw tegenkom of in een nieuw leven wordt gestort. Minpuntje dus. 2. Op een Japanse berg gaan zitten wachten om opgepeuzeld te worden door aasgieren. Hoelang duurt dat? 3. In Tibet gewoon gaan zitten (saai en langzaam). Wat te doen?’

Ik grijns, want wat schuurt is vaak grappig, maar sommige zinnen zijn meer pijn dan leuk. ‘Al twee jaar ben ik nog steeds alcoholist, zij het zonder drank. Ik handhaaf het ritueel met nulletjeswijn en -bier. Dat lukt, het leven niet.’

Haar therapeut gaf haar de opdracht dagelijks drie dingen te registreren die haar raken, blij en dankbaar maken. Dat is geen punt, vindt ze. ‘Alleen, het effect duurt maar even en de kleine lege leegte daarna is niets meer dan een onaange­name pauze tussen twee acties. Waarom maakt het mij zo depri? Wie heeft mij wijsgemaakt dat het leven meer dan niets behoort te zijn?’

Ik heb geen idee, maar denk aan de woorden van psychiater Dirk De Wachter: ‘Geluk najagen is de ziekte van deze tijd.’ In december blinken we erin uit. Met onze glitters, ballen en bubbelwijn. En juist nu tuimelen velen depressief naar beneden.

Einde dag kom ik mijn buurvrouw op straat tegen, een rode baret dapper op het hoofd. Ze ziet eruit als een strijder in Les Misérables.

“Gaat het?” vraag ik.

“Ja hoor,” glimlacht ze. “Hoezo?”

“Je schreef een droevig briefje.”

“Tja. Het is wat het is.”

Moeiteloos verandert ze van onderwerp. “Denk jij dat teckels nu een jas nodig hebben? Ja? Dan koop ik een groot broodje voor Sammetje. Is ie een hotdog. O trouwens, je moet straks even kijken op het raam van het café.” Ze heeft er na sluit ongevraagd iets op geschilderd. “Om die nodeloze pauze te rekken.”

Ze dribbelt verder. Als ik de kroeg ­passeer, zie ik twee ijsberen. Ze dansen de nacht in. Boven me schreeuwt kerst­verlichting hysterisch dat het leven leuk is. Maar ik kijk liever naar de beren van de buurvrouw. Omdat ze echt zijn. En iets zeggen over menselijke veerkracht, waardoor haar leven zoveel zinvoller is dat ze zich nu soms kan voorstellen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden