Opinie

'Wat mist is de R van redelijkheid'

Ontbreekt het in nieuwe gezinsvormen aan 'rust, reinheid en regelmaat'? Een, twee, drie of vier ouders, volgens Corrie Gerritsma gedijen kinderen vooral bij liefde. 

De R van reinheid in 1923Beeld Willem Koller/Stadsarchief

Frances ter Beek zet zaterdag in Het Parool uiteen waarom ze het afkeurt dat er steeds meer 'verschillend gevormde ouderparen' ontstaan: het ontbreekt daardoor in haar ogen in de opvoeding van kinderen aan 'rust, reinheid en regelmaat.'

Nu kan ik daar best een beetje begrip voor opbrengen, want ik realiseer me heel goed dat het voor mijn 6-jarige zoon die opgroeit in twee huizen af en toe ingewikkeld is. En toch, vrijwel elke redenatie van Ter Beek stoort me.

Ter Beek schrijft: 'Twee mensen in een liefdesrelatie hebben het al moeilijk om tot gezamenlijke regels te komen, laat staan twee koppels die niet met elkaar verbonden zijn.' Om gelijk maar even een groot misverstand van Ter Beek uit de weg te ruimen: ouders die uit elkaar gaan zijn juist wél met elkaar verbonden: door het kind dat ze gezamenlijk kregen en van wie ze allebei houden.

Ervan uitgaande dat die ouders beiden op de best mogelijke manier voor hun kind willen zorgen, draaien ze hun hand niet om voor de 'honderden beslissingen' die je in de opvoeding van een kind moet nemen. Niet meer of minder in elk geval dan twee ouders binnen een gezin, is mijn ervaring.

Opticien
Als dat co-ouderschap eenmaal op de rit staat, is er niet eens veel overleg nodig. Belangrijke zaken bespreek je, minder belangrijke zaken deel je mee. Door Ter Beeks opmerking 'Wie beslist of een kind een bril krijgt' vraag ik me vooral af uit wat voor situatie zij zelf komt. Wie dat beslist? Nou gewoon, de ouder die merkt dat het kind slecht ziet en het daarom meeneemt naar de opticien.

Ter Beeks is bezorgd dat beslissingen ineens door vier ouders genomen moeten worden. In de gebroken gezinnen die ik ken waar ouders een nieuwe partner hebben, is het echter zo dat beide ouders beslissen en de nieuwe partners een rol aan de zijlijn vervullen.

Rust en regelmaat is er ook bij co-ouderschap, al is het in een andere vorm dan zeven dagen per week op dezelfde tijd naar hetzelfde bed. Regelmaat is ook op dinsdag altijd pannenkoeken eten bij papa en op vrijdagmiddag een tosti bij mama. Regelmaat is ook na het eten een potje dammen of pesten bij papa en 's avonds extra lang voorgelezen worden door mama.

Taakverdeling
Regelmaat is wat mij betreft zelfs de ene zaterdag naar zwemles met papa, en de week erna met mama. Rust en regelmaat bij co-ouderschap valt of staat bij duidelijkheid voor het kind: vertel hoe de week eruitziet, keer op keer.

Net als in een gezin ouders onderling taken verdelen - de een gaat nu eenmaal liever met de kinderen voetballen en de ander helpt met huiswerk - zijn die voorkeuren er ook bij co-­ouders. Heel menselijk. Dat betekent dat zoon met de ene ouder vaak naar een museum gaat, en met de ander gaat zwemmen of schaatsen.

Ter Beek schrijft: 'In twee huishoudens zijn verschillende regels, waarden en normen. De gehele gezinscultuur is verschillend.' Ik denk dat dat meevalt. Ook al zijn regels verschillend - hoe laat naar bed, wel of niet op de iPad na het eten - normen en waarden komen grotendeels overeen.

Vergeet niet dat beide ouders een relatie hadden en er veel overeenkomsten waren - en zijn - in wat zij belangrijk vonden en vinden.

Tanden poetsen
Er moet bij Ter Beek nodig een R bij: die van redelijkheid. Vertrouw erop dat de andere ouder ook wil dat zijn kind 's ochtends uitgerust wakker wordt, niet te lang achter een scherm zit en zo lang mogelijk geen gaatjes heeft. Of mijn zoon nu 's ochtends bij zijn vader doucht en bij mij altijd pas 's avonds in bad gaat: schoon wordt hij heus wel.

In beide huizen moet hij zijn tanden poetsen en wordt hij voorgelezen, wordt hij gevoed, geknuffeld en getroost. Bij rust, reinheid en regelmaat gedijen kinderen ongetwijfeld goed. Maar het allerbest gedijen ze, denk ik, bij ouders die ze liefhebben en ouders die zelf (weer) gelukkig zijn, of dat nu in één of twee huizen is. En of dat nu met één, twee, drie of vier ouders is.

Corrie Gerritsma, journalist bij Het ParoolBeeld Linda Stulic
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden