Jessica KuitenbrouwerBeeld Artur Krynicki

Wat je ontwend bent, daar wen je toch zo weer aan

PlusJessica Kuitenbrouwer

Gedesoriënteerd en licht verontwaardigd werd ik op tweede pinksterdag wakker van het bekende geschraap van antracietgrijze tuinmeubelen en het vertrouwde gerinkel van roestvrijstalen asbakken. Aan de andere kant van mijn gordijnen stonden horecabazen te popelen om aan het werk te gaan. 

Obers tapeten looproutes af en schoven met rolmaten in de aanslag tafels naar hun gewenste plekken. Vóór maart was ik hier gewoon doorheen geslapen, maar nu registreren mijn oren het opstarten van een drukke dag als onraad. Wat je gewend bent, kun je vrij snel ontwennen.

De naast elkaar opererende horeca-bazen overlegden nog wat over de terras-grenzen en voor ik het wist klonk het startschot voor de opening. Vastberaden stonden de eerste gasten al langs de scheidslijn van het terras. Nooit eerder zag ik zo snel cappuccino's en broodjes kaas aanrukken. Het nieuwe normaal kon beginnen!

Ik moest denken aan mijn oma, die vlak voor haar 85ste verjaardag op heroïsche wijze haar oude leven in een bovenhuis achter zich liet voor een nieuw en beter bestaan op de begane grond. Wij hielden onze harten vast. Als dat maar goed gaat... Maar dat ging het. De oude tafel van oom Koen en het portret van opa aan de schoorsteenmantel maakten van een nieuw decor gewoon weer thuis. Mijn oma's normaal is met de verhuizing enkel een straat opgeschoven, meer niet.

Hier in het centrum is het tegenovergestelde gebeurd. Ons decor is hetzelfde gebleven, en in dat oude decor zijn we nu op zoek naar een nieuwe modus.

Sommige mensen houden krampachtig vast aan hoe het ooit was en proberen dat te evenaren. Deze mensen stonden maandag klokslag 12 uur klaar voor een cafétosti en negeerden vergoelijkend de onwennige choreografie van het nieuwe terras, zoals ze dat ook zouden doen met zo'n ongemakkelijke wel-of-niet-drie-zoenendans op een verjaardag.

Anderen hopen juist dat de coronagebruiken niet verloren gaan in de daverende comeback van het verleden. Zij klampen zich vast aan hun nieuwe, vrolijke vrijbuiteraanpak en vouwen op de Nieuwmarkt naast de terrassen hun picknickkleed uit om lauwe rosé uit plastic glazen te drinken. (Die mensen bestaan echt, ik zag ze zitten.)

In welke horecavariant we houvast zullen vinden, de simulatie van het verleden of de doe-het-zelfversie, moet nog blijken. Voor nu geniet ik van de zachte brom van brunchende mensen onder mijn raam, die me de afgelopen jaren lief is geworden, en merk ik op dat ik vanochtend niet wakker werd van het rammelen van marktkarren onderweg naar het Waterlooplein. Wat je ontwend bent, daar wen je toch zo weer aan.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden