Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Wat is er in de sink­hole gevallen? Ons onderwijs

PlusTheodor Holman

Wat is er in de sink­hole gevallen? Ons onderwijs.

School is meer een opvangcentrum geworden dan een omgeving waarin je iets leert.

Dat kun je de onderwijzers niet verwijten, maar wel de overheid. We weten wat eraan schort, we weten wat eraan moet worden gedaan, maar er gebeurt niets of niet genoeg.

“We zijn ermee bezig. We maken een inhaalslag,” wordt er gezegd. De zogenaamde actie wordt misbruikt om te vertragen.

De tegenstrijdigheden vliegen als hongerige vleermuizen rond je hoofd als je over het Nederlandse onderwijs leest.

Waar meer uren nodig zijn, krijgen de kinderen minder les.

Waar meer taal en rekenen noodzakelijk zijn om het niveau op te krikken, gaat het taal- en rekenvermogen van onze kinderen nu juist schrikbarend achteruit.

Dit is al jaren en jaren bekend. Met het aantal rapporten waarin wordt gewaarschuwd, kan je de Afsluitdijk een op een nabouwen. Die rapporten zijn in het IJsselmeer gegooid.

Het is iets wat je vaker ziet. Alles wijst één kant op, en toch gaat men die kant niet op.

De waaromvraag is hier van belang: waarom doet de overheid niks?

Men doet niks vanwege wat ik ‘rampverlamming’ noem.

Er komt een tsunami op je af, een groep moordenaars, een onbestuurbare vrachtwagen, alle 110 talkshow­hosts, noem maar op, en je staat aan de grond vastgenageld. Je gelooft niet wat je ziet. De ramp is te groot voor je.

De overheid zag de onderwijsramp op zich afkomen en raakte verlamd. En ze ­ontwaakte maar niet uit die trance, omdat de ramp niet stopt, maar doorgaat.

Wat de rampverlamming in dit geval veroorzaakte, is het heilige geloof in de maakbaarheid van onze samenleving. Steeds nieuwe onderwijs­methodes moesten de leerlingen niet meer leren, maar het leren gemakkelijker maken. Alle onderwijsvernieuwingen van de laatste pakweg dertig jaar zijn faliekant mislukt.

En wat doet de overheid?

Die gaat weer tegenstrijdig te werk. Zo verlagen ze bijvoorbeeld de toelatingseisen van de pedagogische academies. Ze worden minder streng, waar ze strenger moeten ­worden

Het is om hopeloos van te worden. Ik maak me zorgen om mijn kleinkinderen, maar ik maak me ook zorgen om hun juffen en meesters.

Mijn advies: laat al die postmoderne onzinopvattingen over het onderwijs varen, zet de autoritaire onderwijzer en leraar weer voor de klas, ga stampen. En zorg voor rust, orde en regelmaat!

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden