Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Wat is D66 onder Kaag toch een ouderwetse samengeknepenbillen-partij geworden

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Ondanks al het geweld in Oekraïne, waar ze Pasen ‘vierden,’ moet ik toch even over D66 een plasje doen, want anders blijft ‘de casus’ maar in mijn hoofd rondtollen. Daarbij komt dat ik gewoon niet kan geloven wat ik de afgelopen dagen heb gehoord en gezien. De geboorte van een trauma op weg naar de afgrond.

Want wat is dat D’66 onder Sigrid Kaag toch een ouderwetse samengeknepenbillenpartij geworden. Hoe ver staan ze inmiddels wel niet af van de vrolijke god- en gebodloze bende van destijds?

Die verandering is lang geleden al ingezet, onder de vanwege zijn deurtouwtje tegenwoordig heiligverklaarde Jan Terlouw, die vooral een handige campaigner was, aangevuurd door zijn duivelse spindoctor avant la lettre, Ernst Bakker. Mij staat nog immer de scène bij van het duo op campagne in de polder voor ogen; ergens in een wei was een schaap in een sloot beland. Terlouw wilde te hulp schieten, maar Bakker gebaarde meteen: even wachten en trommelde zo spoedig mogelijk een fotograaf op. Pas toen die paraat was om het tafereel van de partijleider als reddende engel vast te leggen, mocht het kletsnatte schaap het droge op.

Een iconisch moment van die D66-Wende was niet lang daarna te zien op verkiezingsavond. Onder leiding van Terlouw stevende D66 in de exit polls op een historische zege af.

Achterin de zaal hing Hans van Mierlo, zoals wel vaker een beetje katerig ogend, tegen een muurtje en realiseerde zich dat hij zo langzamerhand zijn opvolger toch eens moest gaan feliciteren. Geregistreerd door de live tv-camera sjokte hij met lichte tegenzin op Terlouw af – hij had de camera niet in de gaten, of waarschijnlijker: het maakte hem niets uit. Maar Terlouw was hyperbewust van het live tv-moment en beantwoordde de paar losse opmerkingen van Van Mierlo met een hoogst formeel dankwoord aan de kiezer. Van Mierlo keek hem verbijsterd aan: ‘Ach jé nou toch, menneke, doe niet zo raar.’

Sindsdien is het alleen maar erger geworden. Het amateurtoneel van veilingmeester Pechtold werd de opmaat voor een partij die helemaal geen partij meer is, maar een doorgangsstation voor bestuurders, voor wie enige bevlogenheid, laat staan partijactivisme geen rol speelt; het gaat om een baan in de macht en een fijne toevoeging aan het cv. En lid worden doe je pas als je er zeker van bent dat je die baan krijgt: zie minister Ernst Kuipers, zie staatssecretaris Gunay Uslu én zie Kaag.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden