PlusMaarten Moll

Wat heeft de poëzie je aangedaan dat je erover moet klagen?

Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

De poëzie, dames en heren, heeft het ook niet makkelijk.

Vorige week werden in Noord, in het kader van het project Poëzie op de stoep, gedichten op het trottoir geschreven. Met speciale verf. De regels zouden vanzelf vervagen en oplossen.

Maar nog voor de feestelijke onthulling van het door het stadsdeel gesteunde project werden zes van de tien gedichten door gemeentereinigers weggespoten. Er waren klachten binnengekomen over het project. ­Waarna de gedichten onmiddellijk werden verwijderd.

Klachten over poëzie?

Mijn klomp zei krak.

Nu is er overal over te klagen. Echt, je verzint het niet zo gek. Maar klagen over poëzie? Wat heeft de poëzie je dan aangedaan dat je erover moet klagen?

Ja, er zijn gedichten die je dieper onderdompelen in je liefdesverdriet. Of die je heel erg aan een overledene doen denken. Ikzelf, niet echt een liefhebber van ­Kopland, had het te kwaad met zijn gedicht Vertrek van dochters. Nog steeds, daarom lees ik dat gedicht niet meer.

Maar bij de erven Kopland gaan klagen?

Gelukkig is er her en der in de stad op openbare plekken van poëzie te genieten.

Ik naar de hoek van de Nicolaas Beetsstraat en de ­Borgerstraat. Naar de Muur van de Dichters, een kunstwerk van Danilo Joanovic da Rudna uit 2011. Het is een metalen kast met knoppen die aan een muur hangt. Druk op een knop en niet al te hard – want dan gaan de mensen klagen – hoor je dan een gedicht van een van de dichters naar wie de straten rondom (de Borgerbuurt) zijn vernoemd.

Tien jaar hangt die kast al aan de muur. Alle redenen – sorry voor het zwartdenken, maar alles van waarde is weerloos – om te veronderstellen dat dat ding het wel niet meer zal doen.

Maar al bij de eerste druk kwam er een gedicht van Kneppelhout uit. En daarna ook van Tollens, Borger, Beets, Schoolmeester, Kinker, Heije , Van Lennep en Bilderdijk.

De poëzie is niet kapot te krijgen!

Alleen Ten Kate deed het niet.

Prachtig ding, die poëziejukebox.

Ik hoorde ze allemaal aan. Toen ik rond was, drukte ik toch nog een keer op Ten Kate. Wat harder. En ja, ook Ten Kate liet van zich horen.

Op weg naar huis werd ik steeds kwader op de mensen die klaagden over de stoepgedichten.

Er wordt al niet zo heel veel poëzie gelezen.

Er wordt al helemaal niet veel poëzie verkocht.

Maar er wordt dus wel over poëzie geklaagd.

Zo maak je alles dood.

Toen ik de huiskamer inliep, kwam de stoom uit mijn oren.

Ik zette de luister-cd Wij waren daar niet toen wij daar waren van H.H. ter Balkt op.

Draaide het geluid heel hard, zodat de poëzie uit de ramen schalde.

Op straat hoorden ze van de aardappelsorteermachine.

Hij was heel slim die houten machine,

achter zijn lijfwacht van jutezakken!

Tot nu toe geen klachten gehad.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden