PlusColumn

Wat er ook gebeurt, John King zal present zijn met zijn scherm

Gijs GroentemanBeeld Artur Krynicki

De vorige keer dat ik opbleef voor de Amerikaanse verkiezingen was zestien jaar geleden, toen Al Gore van George W. Bush verloor. Na een nacht lang hyperventilerend kijken liepen mijn vriend Teun en ik 'too close to call!' gillend door de Haarlemmerstraat. Het was ­historisch.

Ook nu besloot ik de hele nacht op te blijven, dit keer samen met mijn zoon van vijftien.

En weer: legendarisch.

Bij CNN was John King in absolute topvorm. Wij hadden vroeger dan Herman de Schermman, hij is de absolute Scherm-King.

Als een dolle zoomde hij in op de kaart van Amerika, en weer uit, liet hij de meest nietige kiesdistricten zien, wist dan exact hoeveel stemmen er daar geteld waren, hoe er vier jaar geleden gestemd was ('Trump is over-performing'), en acht jaar geleden, en voor welke kandidaat dat goed of slecht nieuws was.

Urenlang bleven we hangen bij een kiesdistrictje in Florida, waar de definitieve uitslag nog door moest komen, en die de staat alsnog naar Clinton had kunnen laten gaan. Toen dat niet gebeurde wisten John en wij dat het gebeurd was.

Als Wolf Blitzer, de centrale presentator, even met wat andere mensen dan John ging praten, zagen we hem op de achtergrond gewoon doorgaan met zijn manische gezwiep over het scherm. Hier was een absolute liefhebber aan het werk.

Soms brak er weer een lang reclameblok aan en schakelden we naar NPO 1. Daar zat Rob Trip urenlang een frisgewassen jongen met een ouderwets blockheadkapsel te ondervragen. Soms vroeg Trip aan Dionne Stax, die ook voor een scherm stond, hoe het ging in Florida. Op het scherm kwamen twee staven sloom omhoog waaronder bij allebei '49%' stond.

"Het is heel spannend!" was alles wat Dionne er feitelijk over te zeggen had.

"Het is net of ze met Duplo spelen," zei mijn zoon, die gauw weer naar CNN schakelde.

Uiteindelijk kwamen de reacties. Irritant triomfantelijke uit de rechtse hoek, irritant huilerige uit de linkse. Columnisten, al dan niet met baarden en tatoeages, die jammerden dat ze hun kinderen niet meer onder ogen durfden te komen.

Volgens mij is het met kinderen en Trump een beetje hetzelfde als met kinderen en Zwarte Piet: zolang ze maar cadeautjes krijgen vinden ze alles prima. En verder was de toekomst al tamelijk duister, daar verandert deze verkiezingsuitslag niet zo veel aan.

Een kleine geruststelling: welke wereldoorlog er ook uit zal breken, John King zal present zijn met zijn scherm.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden