Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Wat een sociaal smeermiddel, die Marmite

PlusMaarten Moll

Marmite is nog niet dood.

Nadat ik eerder deze week op deze plek had gemeld dat in mijn supermarkt de door mij geliefde potjes Marmi­te met die zwarte, kleverige planten- en kruidenpasta tot mijn grote verdriet niet meer verkrijgbaar zijn, stroomden de reacties binnen.

Er blijkt dus een hartverwarmende Marmitegemeenschap te bestaan. Wat een eensgezindheid, wat een saamhorigheid, wat een sociaal smeermiddel, die Marmite!

Een lezer stuurde een verhaal van eigen hand uit 1991 waarin een potje Marmite een rol speelde.

Ik kreeg linkjes naar toko’s waar ze ‘het’ nog wel verkopen, werd naar andere supermarkten gedirigeerd, naar de New English Bookstore, en naar delicatessenzaken (Eichholtz werd meermaals genoemd).

‘Laat u niet verleiden tot de aanschaf van de Australische variant van Marmite, Vegemite. Brrrr…’ kreeg ik als advies.

Er werd afgegeven op de ‘onpraktische spuitpotjes’ Marmite.

Ik kreeg foto’s van laatste, ingedeukte plastic potjes (met, heel herkenbaar, gemorste Marmite op de gele deksels), en van glazen potten met blikken deksels (wat een design!).

‘Waar haal ik nu mijn vitamine B12 vandaan?’

‘Ik kan het ook nergens meer vinden. Ook heel lekker: witbrood met boter, Marmite en een dikke laag suiker.’ (Met suiker? Blasfemie!)

Veel mensen kregen de liefde voor Marmite van hun ouders mee, en dragen dat over op hun kinderen. ‘Al is de eenjarige nog niet zo’n fan als zijn grootgebruikende vader.’

‘Ik heb het goedje zeker 20 jaar niet gebruikt, maar verlang er nu enorm naar.’

‘Wij zijn van Marmíet.’

‘Wij zeggen Marmait.’

‘Mijn vader is er groot mee geworden. Hij had als student heel weinig geld en kon zich niets permitteren. Om toch gezond te eten at hij Marmite. Dag in dag uit.’

Ook: ‘Ik vind dit een ernstige vorm van fake news.’

‘In Nijmegen ga ik in week 39 in een slaapzak voor de deur liggen als het weer geleverd wordt.’

‘Ik begreep dat de producent niet genoeg potjes meer kan inkopen.’

Iemand meldde deze maand naar Engeland te reizen om groot in te slaan.

‘Dankzij onze antroposofische, vegetarische oma die verliefd was op Krishnamurti, kwam Marmite in ons leven. Hierbij een foto van de ‘antieke’ Marmitepot van mijn overleden broer.’

Er werd herhaaldelijk gesproken over hamsteren, nou ja… ‘Wat mij betreft geldt 10 potten kopen niet als hamsteren, maar als lijfsbehoud.’

‘Hier in Aalten zijn ze nog!’

‘Snik, wij zitten met hetzelfde probleem.’

‘Mijn vrouw en ik eten ons hele leven al Marmite. Het is niet zo dat wij elkaar daarop hebben uitgekozen, maar het hielp wel.’

‘Wij hebben de laatste jaren alle lege potten Marmite bewaard. Ik denk dat er nu 140 potten op de plank staan. Helaas zijn ze allemaal leeg, wat tot droefenis stemt.’

Dank, lezer. En als u mij zoekt, ik ben op weg naar ­Aalten.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden