Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Was het wel tot hem doorgedrongen? Ze had geen idee. Moest ze het nog een keer vertellen?

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Als moeder wilde ze niet laten merken dat ze er zelf van was geschrokken, maar het glaasje water hielp niet.

Ze wachtte tot haar zoon klaar was om naar school te gaan. Ze had hem dit keer maar niet tot haast gemaand.

“Luister eens…” begon ze.

Hij keek z’n moeder aan, eerst als een hondje dat een koekje verwachtte, maar al snel begreep hij dat er een andere boodschap zou komen.

“Ik ben vanmorgen door school gebeld met een heel naar bericht over meester Hans.”

Ze vertelde rustig wat er was gebeurd, hield haar jongen goed in de gaten en na de mededeling hield ze haar mond.

Hij zweeg ook.

Was het wel tot hem doorgedrongen? Ze had geen idee. Moest ze het nog een keer vertellen?

“Dus vanmorgen werd ik gebeld en was het Lieke… En die vertelde het…”

Lieke, de adjunct-directeur, had nog gezegd: “We besteden er om 11 uur aandacht aan in een gezamenlijke bijeenkomst, maar we gaan dus niet vertellen hoe Hans om het leven is gekomen. Doe dat ook maar niet tegen je zoon.”

Maar haar zoon leek zich eerder opgelaten te voelen dan geschokt.

“Dus je hoeft pas om 11 uur op school te zijn.”

De jongen keek op z’n iWatch die hij met sinterklaas had gekregen en zei: “Dat is over … 1 uur en 40 minuten.”

Ze knikte.

“Wil je nog een boterham?” vroeg ze.

“Wat zit er op?”

“Wat wil je?”

“Nee, ik hoef toch niks…”

Hij keek nog eens op zijn horloge.

“Mag ik nog even gamen?” vroeg hij.

“Ja, maar ik wil wel dat je nette kleren naar school aantrekt.”

Hij stond snel op.

“En als je erover praten wilt, dan…” Ze maakte haar zin niet af.

“Waarover?”

“Over Hans…”

Hij schudde zijn hoofd en ging naar zijn kamer. Even later hoorde ze de bekende geluiden van zijn computergame.

Zelf had ze wel behoefte om te praten. Ze keek in haar telefoon en belde met Lorianne, de moeder van Julius.

“Zulke dingen gebeuren,” zei Lorianne.

“Je klinkt kwaad.”

“Ben ik ook. Zoiets doe je niet!”

“Misschien kunnen wij daar niet over oordelen.”

“Zoiets doe je eenvoudigweg niet!” Lorianne was eigenlijk altijd boos. Ze spraken nog even met elkaar, maar troostend was het niet.

Ze luisterde nog even aan de deur van haar zoon.

Nooit gedacht dat ze dat geluid van merkwaardige vernietigingswapens geruststellend zou vinden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden