Jessica Kuitenbrouwer.Beeld Artur Krynicki

‘Wanna buy some drugs?’ vraagt de puberjongen

PlusJessica Kuitenbrouwer

Een toerist in een trainingspak staat op zijn vrienden te wachten. Hij probeert zich een nonchalante houding aan te meten, maar dat wil niet echt lukken. Hij heeft zijn schouders opgetrokken, houdt zijn handen stijf in zijn broekzakken en draait nerveus halve cirkels op zijn witte sportschoenen. Af en toe maant hij zichzelf tot ontspanning en glimlacht hij naar een voorbijganger. Stond hij tegen een lantaarnpaal geleund, of was hij gewoon voor de deur van de coffeeshop blijven hangen, dan was hij niemand opgevallen. Nu staat hij onlogisch lang stil op de stoep, in de weg voor andere voetgangers en precies in het zicht van het terras aan de andere kant van de straat.

Zijn hele lichaam verkrampt langzaam van ongemak. Een scooter die wat extra gas geeft, een asbak die op de grond rinkelt, iemand die in lachen uitbarst op een bankje – bij elke geluidsgolf knijpt hij al zijn spieren samen. Waarom is hij niet gewoon met zijn vrienden mee de coffeeshop in gegaan? Kan hij niet geloven dat dat hier legaal is? Schaamt hij zich voor hun flirt met softdrugs? Of is hij simpelweg vergeten zijn paspoort bij zich te steken?

“Hé! Hé! Hé pssst… Hé!”

Twee brutale puberjongens van nog geen vijftien hebben hetzelfde gezien als ik. Op hun te grote fietsen beginnen ze om de toerist heen te cirkelen.

“Hé! HÉ! Drugs?…. You wanna buy some drugs?” fluistert de één.

“Cocaine? Heroin? Drugs?” fluistert de ander. De toerist trekt zijn schouders zo mogelijk nog verder omhoog en doet alsof hij het niet hoort.

“You like to party? Hé! Psst!”

“I’ve got the best drugs for you, man! Psst!” De puberjongens onderdrukken vakkundig hun lachen. Ik zie de toerist twijfelen. Wordt hij nou in de maling genomen of is dit werkelijk hoe dealertjes hier opereren?

“Come on man… you know you want to party… Buy my drugs!”

“Drugs! I’ve got great drugs!”

De toerist is het zat en maakt boos oogcontact met een van zijn belagers. Dit is het teken voor het sar-duo om naar de volgende versnelling te schakelen. Ze houden op met fluisteren en beginnen gewoon hardop hun fantasiedrugs te verkopen. De toerist baalt meteen van zijn ingrijpen en begint werkelijk in paniek te raken.

Een van de jongens toont genade.

“Just kidding man, I don’t have any drugs.” Schaterend fietsen de puberjongens weg. De toerist blijft pissig achter.

Zo te zien heeft niet alleen de centrumondernemer de toeristen gemist. Ook de lokale jeugd is blij dat er weer iets te beleven is op straat.

Jessica Kuitenbrouwer (1993) is schrijver, ­columnist en audioproducer. Ze schrijft deze zomer over haar leven in de binnenstad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden