Thomas Acda Beeld Wolff

Wacht! Is Bananasplit weer begonnen of zo?

Plus Column

Toen ik met wandelen begon, was ik de trend zo ver vooruit dat ik ongelooflijk ouderwets leek. Een oude vul-maar-in. Ik had het nodig. Mijn hoofd moest leeg of beter nog: opgeruimd.

Ik had een koptelefoon op, zonder muziek. Ik hoorde de vogeltjes nog, maar niemand begon een gesprek. De jongeman die mij al fietsend benaderde, zag ik niet aankomen.

Hij kwam als een luipaard die zijn prooi wilde laten geloven dat hij geen belangstelling had. De man stopte op zo'n manier voor me dat zijn ingenomen positie maakte dat het signaal met mijn koptelefoon hem ontgaan was, dan wel gestolen kon worden.

'Weet u hoe laat het is?'

Met een blik op zijn enorme sporthorloge vloog ik er toch met boter en suiker in.

Kind van het digitale tijdperk antwoordde ik: '11 uur 55.'

'5 voor 12! Precies!' De fris ogende jongeman begon een verhaal over een man die veel goeds voor de buurt had gedaan, en speciaal voor de kinderen. Ik was nog steeds in mijn eigen hoofd. Waar lag de scheidslijn tussen koelkast zeggen en ijskast? 1966?

Wat of ik ervan vond? Ik schrok op.

'Waarvan?'
'Dat die man ondertussen ook aan kinderen zat, natuurlijk.'
O. Waar kwam dat ineens vandaan?
'Eh, vreselijk...'
'Precies.'

Maar wist ik dan ook dat heel veel homoseksuele mannen in de zorg met kinderen werken?

'Nee. Maar wat...'
'Nee? Maar dat is zo!'
'Ja. Zeg, ik was eigenlijk...'
'Wat vind je eigenlijk van homo's, lesbo's en transgenders? Nou?'
'Allemaal Gods kinderen,' zei ik.
'Dus u denkt dat God wil dat 27 procent van de homostellen die kinderen heeft geadopteerd ze misbruiken?'
'Het spijt me heel erg als jou iets overkomen is, jongen...'
'Ik heb het niet over mezelf!'
'Ik wil dit gesprek niet.'
'En ik wil dit vertellen bij DWDD!'

Toen schoot ik toch maar terug.

'O, alsjeblieft, doe! En hopelijk heb je nog voor het einde van de uitzending zo'n wit strak jasje aan. Wacht! Is Bananasplit weer begonnen of zo?'

Ik keek snel om me heen.

'82 procent van de leerkrachten is links én homo!'

Best knap dat het hem gelukt was om van geen enkele leraar iets op te steken. Waar was die camera?

'Aangeven!' riep ik. 'En niet anoniem. Leggen we dat archief ook meteen aan.'

Er was geen camera, zag ik. Hoefde ook niet. Het dagelijks leven is één groot Bananasplit geworden. Daarom, nog meer wandelen. En ik liep weg.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden