James Worthy. Beeld Agata Nowicka

Waarom zit er eigenlijk geen rits op een doodskist?

Plus James Worthy

Mijn vrouw en ik hebben ruzie op Schiphol. We hebben altijd ruzie op Schiphol. De ruzie ontstond vanmorgen tijdens het inpakken van de koffer. Mijn vrouw is daar goed in. Ik niet.

Ik ben wel goed in ruziemaken op vliegvelden. Een vliegveld is de perfecte locatie voor disharmonie. Ik ben net boos van haar weggelopen. Iedereen die naar me kijkt ziet geen woede, maar haast. Ze denken dat ik een vliegtuig moet halen.

Een paar minuten later ga ik weer naast haar staan. Ze kijkt fronsend naar het bekertje in mijn handen.

“Je zou toch gaan slapen in het vliegtuig? We hebben een druk programma vanavond. Dat weet je. Je zou een dutje doen in het vliegtuig. Je weet hoe je bent als je geen dutje hebt gedaan. Dus waarom drink je in godsnaam koffie?”

Ik neem een slok van mijn koffie. Het is geen goede koffie. Het lijkt te zijn gezet door iemand die zijn of haar vlucht moest halen. Mijn vrouw wacht op mijn antwoord, maar ik neem nog een slokje. Ik laat haar spartelen in haar eigen vraag.

“Je gaat wel gezellig doen vanavond, toch? Ik wil niet dat je chagrijnig gaat zitten doen op een trouwfeest.”

“Schat, je weet hoe ik ben. Ik ben een en al gezelligheid, ik ben Tros Muziekfeest op het Plein.”

Even verderop ritst een man een koffer open en haalt er een schoon T-shirt uit.

“Waarom zit er eigenlijk geen rits op een doodskist? Dat is toch veel mooier?” vraag ik.

“Ik zal het doorgeven aan Zorgvlied. Daar wil je toch heen als je nergens meer heen kunt?”

“Een grafkist met een rits. Ik wil dat. Ik weet dat ik dan dood ben en niet in staat ben mezelf weer in leven te ritsen, maar alleen al het feit dat er geritst kan worden, maakt de dood minder massief. Het is de laatste reis die je maakt, weet je wel, maar het feit dat je over zou kunnen stappen, ja man, daar word ik gelukkig van.”

“Of dat iemand in het hiernamaals je kist open kan ritsen? En dat die persoon dan vraagt hoe de reis was.”

“Die is nog steeds bezig, zeg ik dan.”

“Je gaat wel even slapen in het vliegtuig, toch?”

“Natuurlijk, het is maar een latte macchiato.”

In het vliegtuig maakt mijn vrouw een foto van de salade die op haar opklaptafeltje staat. Vroeger vond ik dat vervelend. Nu weet ik dat ze het uit dankbaarheid doet. Het is waardering. De salade is mooi. Ze is trots op de maker van haar salade.

Op het trouwfeest dansen we de nacht open. Ik ben blij dat ik een dutje heb gedaan in het vliegtuig. We stoppen pas met dansen als de krantenbezorgers op hun fiets stappen. In de taxi kijk ik naar haar. Ik ben te moe om te praten, maar te wakker om niet te denken.

Als ik eerder dan zij boven ben, rits ik haar open.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden