'Waarom Tel Aviv toetsen aan politiek en Ramallah niet? '

De omstreden stedenband verruilde Amsterdam voor een 'samenwerking' met de gemeenten Tel Aviv (Israël) en Ramallah (Westelijke Jordaanoever). Symboolpolitiek, vindt historicus Els van Diggele.

Tijdens hun bezoek aan Ramallah hebben de raadsleden hiervan vast niets gemerkt Beeld Alaa Badarneh/epa

In 2014 stelde het CDA voor om een stedenband aan te gaan met Tel Aviv vanwege de historische banden tussen de steden, maar vooral ook omdat Tel Aviv vandaag de dag bruist en bloeit, en in economisch opzicht booming is. Het is een stad die Amsterdam veel te bieden heeft.

Tijdens een bezoek aan Amsterdam verzekerden de adviseur van de burgemeester van Tel Aviv en een gemeenteraadslid van de Israëlische evenknie van GroenLinks, dat Tel Aviv als gemeente niets te maken heeft met het ­nederzettingenbeleid.

Dubieus regime
Toch bleven de bezwaren tegen de stedenband bestaan bij GroenLinks, de SP en de PvdA. Deze partijen stelden voor ook een band aan te gaan met Ramallah. Hier tekende het CDA weer bezwaar tegen aan: steun aan een dubieus regime.

Er volgden een bezoek van burgemeester Eberhard van der Laan aan zijn collega's in Tel Aviv en in Ramallah en een driedaagse reis naar deze steden van raadsleden in maart. Daarna werd als compromis onlangs de tussenvorm 'samenwerking' bedacht. Vanaf dat moment was de spanning in de raad verdwenen.

Waarom die bezwaren tegen een stedenband met Tel Aviv?

De nederzettingenpolitiek is een nationale aangelegenheid waartegen in Israël veel verzet is en waarover de gemeente Tel Aviv niets te zeggen heeft. Israël is een democratische rechtsstaat die persvrijheid, godsdienstvrijheid en de vrijheid van meningsuiting respecteert.

Zoals bekend wordt de Israëlische politiek rechtser, maar niemand in Tel Aviv zal Amsterdam voor welk karretje dan ook kunnen spannen.

Ultieme lakmoesproef
Maar zijn de raadsleden hiervan ook gevrijwaard in Ramallah? Stellen zij zich de vraag of deze samenwerking wellicht een corrupt bewind steunt dat burgers indoctrineert en aanzet tot haat en antisemitisme? Ik vrees van niet.

Solidariteit met het onderdrukte Palestijnse volk is in West-Europa de ultieme lakmoesproef geworden voor wie aan de goede kant staat. Dat geldt ook voor deze symboolpolitiek. Feiten lijken er niet meer toe te doen. Maar wie er wel kennis van neemt, slaat de schrik om het hart.

Enkele feiten: president Mahmoud Abbas heeft de laatste jaren in Ramallah zijn autocratie tot een voldongen feit gemaakt. Twaalf jaar lang zijn er geen presidentsverkiezingen geweest, tien jaar geen parlementsverkiezingen.

Veiligheidsofficieren intimideren, arresteren en martelen, overal zijn bewapende milities. Vrouwen zijn ongelijkwaardig, homo's rechteloos. Nog nooit zijn Palestijnen zo bang voor elkaar geweest, de interne strijd is moordend.

Even ernstige kwestie
Tijdens hun bezoek aan Ramallah hebben de raadsleden hiervan vast niets gemerkt. Ze concentreren zich, net als de media, liever op de ­Israëlische bezetting, een schrijnende situatie waaronder Palestijnen al vijftig jaar lijden.

Hierdoor blijft een even ernstige kwestie al ­decennia lang onbelicht: de gewone Palestijn wordt óók onderdrukt door een regime dat ­Europa nu al steunt met honderden miljoenen euro's per jaar.

Els van Diggele: journalist en historicus. Auteur van een drieluik over ­Israël en de Palestijnse gebieden waarvan het derde deel dit najaar verschijnt Beeld -

Ik vraag me af: waarom Tel Aviv wel toetsen aan de nationale politiek en Ramallah niet? Het gaat mij om een discussie op basis van ­feiten aan beide kanten. Israël is een democratische rechtsstaat bestuurd door rechtmatig gekozen politici.

Maar weten de raadsleden wat het Palestijnse Gezag is? Een verlengstuk van de Israëlische regering in bezet gebied, een gewelddadig regime dat op grote schaal de mensenrechten van de eigen burgers schendt.

Radicalisme
Het bestaat alleen vanwege de samenwerking met Israël tegen de gemeenschappelijke vijand Hamas. 's Avonds werken de Palestijnse leiders samen met Israël en om niet te worden uitgemaakt voor verraders van de Palestijnse zaak voeden ze overdag radicalisme en Jodenhaat.

Toch vinden veel Palestijnen hun leiders verraders. Ze willen politieke hervormingen, ongecensureerde kranten, vrijheid, goede ziekenhuizen, wegen en veiligheid. Zij lijden onder hun leiders die niet op eerlijke wijze worden gekozen. Cliëntelisme bepaalt de hele samenleving.

Ondanks alles gaat het leven daar door en zijn er veel capabele mensen. Hopelijk treffen de raadsleden hen op hun pad van samenwerking. Maar samenwerking met Ramallah betekent dus ook samenwerking met een Israël dat corrupte Palestijnse leiders in het zadel houdt. Zou de raad dat een goed idee vinden?

Elke middag het laatste nieuws uit Amsterdam ontvangen? Schrijf je nu in voor de nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden