null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Waarom sommigen een hekel hebben aan journalisten

PlusTheodor Holman

Waarom hebben sommigen een hekel aan journalisten? Journalisten zijn nooit populair geweest. Ik herinner me dat ik in de jaren tachtig nog een bericht voor de krant bewerkte waarin de journalistiek ergens onder aan een lijstje bungelde van beroepen met gezag. Op internet vond ik gisteren nog een lijstje uit 2018 met ‘beroepen met het minste aanzien’ en daar stond ‘journalist’ nog steeds onderaan.

Hoe vaak heb ik in het café niet gezegd dat ik het mooiste beroep van de wereld heb, waarna er een hoongelach opsteeg.

Destijds weet ik dat aan de zuilen.

Een christenjournalist vond totaal iets anders dan een sociaaldemocratische journalist. Journalisten van Volkskrant, Parool, Trouw, NRC, Vrij Nederland en Haagse Post keken neer op journalisten van De Telegraaf en keken onderling neer op elkaar.

Die bui dreef over. Journalisten zwierven van de ene krant naar de andere. Kranten fuseerden. Journalisten, onder invloed van de School voor Journalistiek, probeerden objectief verslag te doen. Ook dat vond het publiek maar niks. Waren alle kranten soms hetzelfde? Ze lazen in De Telegraaf hetzelfde verslag als in Trouw. De kwaliteit van de krant werd toen bepaald door de dikte, door de extra bijlagen, de roddels, de grote reportages, de columnisten.

Men wil een krant, maar geen journalisten.

Wij worden gewantrouwd omdat wij zelf wantrouwen. Constant wantrouwen is wat ons drijft. Daar eten wij van. Ook zijn we nieuwsgierig. Vervelend nieuwsgierig. En vaak betweterig, om de eenvoudige reden dat we het beter weten.

Zo ziet men de journalist: als iemand die iedereen wantrouwt, vervelend nieuwsgierig is en alles beter weet. En daarbovenop een jaloersmakend leuk leven heeft, want hij zit dicht bij de macht, en men denkt dan dat je zelf ook macht hebt.

Bedenk daarbij dat het aantal lezers van een gedrukte krant afneemt en verplaatst is naar online waar iedereen een journalist kan zijn, dan is het niet verbazend dat de journalist een bedreigde soort is. Hij is ook nog eens een loser!

Nieuws is tegenwoordig niet meer wat de journalist in de krant zet, maar wat op internet staat. Iedereen die op internet een filmpje vertoont of een stuk schrijft, heeft nu net zoveel gezag als vroeger een gezaghebbende journalist bij een krant. Is dat overdreven?

Ik ken een QAnon-aanhanger/journalist die ons journalisten haat. Hij wantrouwt ons, hij is nieuwsgierig en betweterig. Valt niet mee om te gaan.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden