Marcel Levi. Beeld Artur Krynicki
Marcel Levi.Beeld Artur Krynicki

Waarom moest de voortreffelijke Khadija Arib weggestemd worden?

PlusMarcel Levi

Marcel Levi

U herinnert zich vast wel leraren op school die in een chaotische klas met opgewonden rondrennende leerlingen, gillende conversaties en rondvliegende pennen binnen luttele seconden de orde wisten te herstellen, met slechts een strenge blik en een enkel woord. Sommige leraren zijn gezegend met indrukwekkend overwicht op zelfs de meest ontspoorde groep leerlingen, veelal dankzij een compromisloze en consequente manier van communiceren, vastberaden en milde strengheid en vooral een sterke persoonlijkheid. Daarentegen waren er ook docenten die ondanks alle goede bedoelingen, smeekbedes en dreigementen er nooit in slaagden de klas meer dan twintig seconden stil te krijgen.

Ik moest eraan denken toen ik afgelopen weken debatten in de Tweede Kamer probeerde te volgen. Openlijk wangedrag, onacceptabele uitspraken en persoonlijke aanvallen op collega’s konden ongestraft doorgang vinden. De voorzitter leek inderdaad op een wanhopige lerares die op geen enkele manier haar Kamerleden bij de les wist te houden terwijl de modder links en rechts door de vergaderzaal suisde.

Ons parlement heeft steeds meer weg van een schoolklas met krijsende pubers waar een kwalitatief debat voortdurend wordt getorpedeerd door scheldpartijen over hoofddoekjes, dreigementen met tribunalen en verbale standrechtelijke executies. Terwijl de juf erbij zit en van alles probeert ,maar door de opstandige leerlingen gewoon niet serieus wordt genomen.

Wat is eigenlijk de reden dat de voortreffelijke Khadija Arib, die stijlvol en met een vriendelijke doch vastberaden opstelling in staat was zich misdragende pupillen te corrigeren en moeilijke vergaderingen schijnbaar moeiteloos in goede banen wist te leiden, weggestemd moest worden? Waarom moest zij worden vervangen door een goedwillende maar minder effectieve opvolgster die toevallig van een partij kwam die een paar zeteltjes had gewonnen bij de laatste verkiezingen? Een partij die zich laat voorstaan op ‘een andere politieke cultuur’, maar bij de verkiezing van de Kamervoorzitter schaamteloos machtsdenken demonstreerde.

Natuurlijk is de voorzitter van de Tweede Kamer niet verantwoordelijk voor wangedrag van volksvertegenwoordigers, maar is het wel haar of zijn taak toe te zien op een fatsoenlijke gedachtewisseling, hoe onhandelbaar sommige sprekers zich ook opstellen.

De tragiek van de leraar die ondanks alle tegenwerking en moeilijk hanteerbare persoonlijkheden toch een werkbare situatie moet creëren. Als dat niet gebeurt, zijn alle andere aanwezigen de dupe en wordt het debat gegijzeld door scheldpartijen en gebrek aan fatsoen, uiteraard breed uitgemeten in de media (en daarmee wellicht het doel bereikt). Ik vermoed dat ijzersterk optreden van de voorzitter cruciaal is om de waardigheid van het parlement te redden en opstandige leerlingen, die eropuit zijn met puberaal gedrag de gang van zaken te ontwrichten, de mond te snoeren of de zaal uit te sturen. Gewoon melden bij de rector (dat is waarschijnlijk dan de koning?) voor nablijven, een taakstraf, of bij blijvend wangedrag schorsing naar een functie elders.

Marcel Levi is voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO). Daarvoor was hij ceo van University College London Hospitals en bestuursvoorzitter van het AMC. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? m.levi@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden