‘Waarom maken we niet alle beelden hetzelfde?’

PlusTheodor Holman

‘Hoe heeft u dat probleem opgelost?” “Nou, het begon bij Froukje. Zij had ontdekt dat de beelden in onze gemeente allemaal van slavenhandelaren waren. Waren het geen echte slavenhandelaren, dan behandelden ze hun vrouw wel als slaaf, of hun kinderen. Allemaal! Dus toen moesten we die beelden weghalen.”

“Maar ik zie wel beelden staan.”

“Ja, toen zei Froukje… als we nou eens in plaats van mensen beelden van leuke diertjes neerzetten. Nou, dat vond iedereen een goed idee, maar…”

“Ik hoor een maar…”

“Maar niet alle dieren zijn even lief. Nee… Er zijn hele onvriendelijke dieren. Het zijn misschien geen slavenhandelaren geweest, maar sommige dieren kunnen andere dieren niet uitstaan en discrimineren zowel op kleur als op ras. Toen we dat een beetje gingen bestuderen, viel het niet mee.”

“Maar u hebt een oplossing gevonden.”

“Nou, aanvankelijk – ook weer een idee van Froukje – hebben we overal beelden laten neerzetten van honden uit de buurt. Van Fikkie, Zwerver, Tarzan… Dat gaf dus problemen. Er was een beeld van de boxer van Dirk Olievuller en die had z’n hond Teringlijer genoemd. En de zwarte herder van Guusje Haakwerk heette Tom. Dat kon al helemaal niet! Er brak paniek uit. O ja, en dan hadden we ook nog Moos, een lieverdje, maar daar stond als ras: ‘Amsterdamse smous’.”

“Is dat een ras?”

“Zeker, kijk maar op internet… Dus kon ook niet.”

“Maar toch zie ik overal beelden.”

“Ja… Dus we hadden weer vergadering onder leiding van Femke Breipatroon en die zei: ‘Waarom maken we niet alle beelden hetzelfde? Daarmee stralen we uit dat we allemaal gelijk zijn.’ Geniaal!”

“Maar we zijn toch niet hetzelfde?”

“Nou… kijk… De beelden wel. Het zijn allemaal beelden van wezens die je eventueel mensen zou kunnen noemen.”

“Ik zie er helemaal niks in!”

“Dat meent u niet. Dat kan niet. Het zijn… mensen.”

“Geen penis, geen vagina, eigenlijk geen gezicht.”

“Maar…er valt ook niks schokkends over te zeggen. Er wordt nergens naar verwezen… Niemand kan hier kwaad over worden.”

“Nou, ze zijn erg lelijk. Ze stellen inderdaad niks voor. Voor wie staan die beelden hier, wat betekenen ze?”

“Eh… Deze beelden…stellen…eh… goedheid voor en… gelijkheid… en solidariteit… Tenminste, dat was de opdracht, en de Amsterdamse kunstcommissie onder leiding van Felix Rottenberg heeft dit goedgekeurd. En Antifa ook. Alle beelden zijn gelijk. Wij zijn hier erg trots op.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden