Waarom maken de liquidaties ons niet bozer?

Apathie valt de criminelen ten deel die betrokken zijn bij de laatste golf aan liquidaties. Om te voorkomen dat er meer slachtoffers vallen, is het de hoogste tijd dat het publiek zijn afkeur laat blijken, schrijft Corine Colijn.

Politie doet onderzoek in de Conradstraat, waar de onschuldige Stefan Regalo Eggermont werd doodgeschoten. Beeld anp

Er is veel publiciteit over de liquidatiegolf die Amsterdam al twee jaar beheerst. Zowel de lokale als de landelijke pers besteedt veel aandacht aan de diverse zaken.

Journalisten vragen zich terecht af waarom er niet meer verontwaardiging is vanuit de bevolking. Zo zei een van de auteurs van het boek Mocromaffia, Marijn Schrijver: 'Voor een doodgeschoten hond wordt een stille tocht georganiseerd, maar voor een per ongeluk geliquideerde, willekeurige burger niet.' Hij vindt dat burgers veel meer druk op de politiek moeten uitoefenen om aan deze liquidatiegolf een einde te maken.

Zijn opmerking zette me aan het denken. Waarom zijn we niet bozer? Vinden we een doodgeschoten hond erger dan een dode willekeurige voorbijganger?

Empathisch vermogen
Ik denk dat hiervoor een aantal oorzaken is. Allereerst is er geen duidelijk aanwijsbare schuldige. De 'mocromaffia' is niet zichtbaar, opereert ondergronds. De schutters zijn onbekend en zijn ook niet altijd de opdrachtgevers. Daarnaast beseft iedereen dat het gedrag van de daders echt niet verandert door een stille tocht. De misdadigers zijn nietsontziend en het interesseert ze geen donder of ze passanten raken. Het empathisch vermogen van deze jongens beperkt zich tot de eigen kring. Wie daar niet bij hoort, heeft pech.

Druk op de politiek? Los van het feit dat de gemiddelde burger al verrekte weinig vertrouwen in de politiek heeft, is wel duidelijk zichtbaar dat in ieder geval politie en justitie druk bezig zijn om aan de liquidatiegolf een einde te maken. Dat beeld wordt in ieder geval in de media stevig neergezet. Desondanks wordt het geweld alleen maar grover, dus of de politie effectief is, is een tweede.

Scooter als statussymbool
Wat naar mijn idee de belangrijkste oorzaak is van de relatieve gelatenheid, is de fascinatie die de meeste mensen hebben voor de georganiseerde misdaad. Je ziet het aan de populariteit van series als 'Penoza', boeken als 'Mocromaffia', en in het verleden, de programma's van Peter R. de Vries. De 'oude' georganiseerde misdaad en zijn hoofdpersonen, zoals Willem Holleeder, waren al populair; het is toch apart dat de scooter waarop hij reed, ineens door de halve stad is aangeschaft als een soort statussymbool.

Ik denk dat diep vanbinnen mensen een soort bewondering hebben voor de georganiseerde misdaad en ook deze liquidatiegolf wordt gezien als een spannend verhaal. Ook ik maak me daar schuldig aan; de kogels die in mijn woonark zijn geschoten, hebben mij niet geraakt, ik heb het niet gemerkt. Ik heb het ook afgedaan als een bizar verhaal en ben overgegaan tot de orde van de dag.

Maar als je man wordt aangezien voor een crimineel en een kogel door zijn hoofd krijgt, of als je in een kroeg zit waar je beter niet had kunnen zijn en je voor de rest van je leven gehandicapt blijft, is het toch echt een ander verhaal. Dan vraag je je heus af of dit niet kon worden voorkomen. Maar dan is het te laat. En dan is het spannende er wel van af en is het een grote nachtmerrie.

Ik heb de oplossing ook niet, maar misschien dat een grotere, collectieve afkeur de daders doet beseffen dat dit geweld niet wordt goedgekeurd.


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden