Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Waarom lieten ze niets meer van zich horen? Was er iets gebeurd?

PlusMaarten Moll

Ik ging naar CS om mijn dochters op te halen.

Ze waren die ochtend vanuit Lyon met de Thalys hun terugtocht naar het noorden begonnen. Grappige foto’s van de meiden met mondkapjes op in de trein. ‘Om 17.45 komen we aan in Amsterdam.’

Na een uur of twee nog een vrolijke foto. ‘We zijn nu bij Disneyland Parijs.’

Snel gooide ik nog een vergeten ton wasgoed van hen in de machine.

Pas wat later in de middag begonnen de fantasieën.

Misschien heb ik te veel films gezien met treinen waarin het niet altijd goed afloopt met passagiers. The Cassandra Crossing (virus aan boord!) bijvoorbeeld, of Narrow Margin (met de geweldige Gene Hackman), Murder on the Orient Express.

Te veel thrillers gelezen en gezien (Taken 1) over ­ontvoeringen van kinderen. Ik zag ze al in een bij een station geparkeerd busje worden gegooid door mannen van bedenkelijk allooi. Verder ging ik nog niet (zie daarvoor Taken 1).

Appje. ‘Reis gaat wel heel goed. Fijne trein ook. Alleen de wc was erg misselijkmakend.’

Waarom toch die fantasieën? Nog een paar uur. Ik hing de was op.

Niet veel later: ‘De Thalys komt over een paar minuten aan op het station van Brussel.’

Boodschappen gedaan. Groenten, gemberbier, koeken. Vloeren geveegd. Niet veel opgeschoten in Motherwell van Deborah Orr. Nagels geknipt. (En veel te vaak op de telefoon gekeken of ik niet een bericht had gemist.)

Na Brussel geen berichten meer. Ook niet op mijn ‘Hoe gaat het daar?’ (Rustig maar, vadertje, geen paniek, blijven ademen.)

Terug naar de winkel omdat ik en de feta en de paprika en de koriander en de couscous was vergeten.

Waarom lieten ze niets meer van zich horen? Was er iets gebeurd in Brussel? Ik zag mezelf op het perron in Amsterdam tevergeefs wachten tot de meiden zouden uitstappen. Daarna zou ik als een Liam Neeson (Taken 1) de ontvoerders achtervolgen en verschrikkelijk wraak op ze nemen.

Van het idee alleen al ging ik in de trein naar CS alleen maar meer zweten. Ik had helemaal geen zin in dat vermoeiende gedoe. (De held uithangen, hoe doe je dat trouwens?)

Gezoem in de broek.

‘We zijn er bijna. Ben jij al op Centraal?’

Achter mijn mondkapje een paar gefluisterde verwensingen en een gelukkige lach.

Om even voor zessen kwam de Thalys CS binnen­gerold.

Daar kwamen de dochters uit de trein gestapt. Ze zwaaiden enthousiast. ‘Waarom hebben jullie tussen Brussel en Amsterdam niets van je laten horen?’ wilde ik bozig vragen, maar die vraag was al niet meer relevant.

Ik omhelsde mijn meiden en nam de koffers van ze over.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden