Plus

Waarom liet het beste raadslid van de stad zich zo gaan?

Beeld Steen

Bijna iedereen in de raadszaal voelde een steek van ongemak, toen Partij voor de Dieren-raadslid Johnas van Lammeren zijn collega ­Sylvana Simons (Bij1) toebeet dat zij nederig moest gaan zitten. Hij zei het tijdens een emotioneel debat over de dood van een geesteszieke man door politiekogels, waarin Simons het ­optreden van de politie in twijfel trok.

Tegen ieder ander raadslid zou de opmerking als paternalistisch worden gezien, een sneer van een oudgediende ­tegen een nieuwkomer. Maar in alle emotie vergat Van Lammeren even met wie hij van doen had.

Sylvana Simons, de vrouw, het fenomeen, in wier context zijn opmerking direct een seksistische of racistische lading kreeg. Uiteindelijk moest hij ­deze week zelf nederig zijn ­excuses aanbieden aan iedereen die aanstoot had genomen aan zijn woorden, in het bijzonder Sylvana Simons.

Wie Van Lammeren een beetje kent, weet dat hij in de hitte van de discussie niets anders wilde dan het debat van Simons winnen. Mens en dier zijn voor hem gelijk, laat staan mensen onderling. Maar als het geen racisme of seksisme was, wat zat er dan achter die uithaal?

Opvallend was dat Van Lammeren en de rest van de gemeenteraad zich wel heel fanatiek tegen Simons keerden. Ze had haar vergissing al toege­geven, waarop de overige partijen dankbaar van de gelegenheid gebruikmaakten om haar eens stevig op haar plek te zetten. Want bij de rest steekt het behoorlijk dat uitgerekend zij, zonder al te veel politiek handwerk, zo'n grote ster is geworden aan het lokale firmament.

Is er misschien rancune in het spel? Tot de komst van Simons was juist Van Lammeren hard op weg het bekendste lid van de raad te worden. Genomineerd als 'Meest Sexy Vegetariër' was hij al eens, vorig jaar kwam daar de eervolle uitverkiezing tot Beste Raadslid van Nederland bij.

Terecht, want in zijn eentje is hij de effectiefste Amsterdamse volksvertegenwoordiger die veel voor elkaar krijgt. In 2010 begon dat al met het weren van circussen met wilde dieren.

Ook startte hij het traject waardoor Amsterdam bontvrij werd verklaard, kwam er een einde aan het oplaten van ballonnen, introduceerde hij de ja/ja-sticker waarmee veel papier bespaard wordt en bedacht hij de festivalbelasting. Dit alles vanuit de ­oppositie, wat de prestatie zo mogelijk nog groter maakt.

Ruben Koops is politiek verslaggever van Het Parool Beeld Wesley van Zutphen

Van Lammeren is het bewijs dat je de wereld kunt veranderen vanuit de lokale politiek. De kiezers beloonden hem in 2018 met twee extra zetels. GroenLinks polste of hij mee wilde ­besturen, wat hij afhield. Wel ­accepteerde hij de leiding over de zoektocht naar een nieuwe burgemeester. Van Lammeren was hot.

Enter Sylvana Simons. Reeds bekend van televisie, en daarna succesvol boegbeeld van de emancipatiebeweging van mensen van kleur. Maar in de Stopera kijkt men vooral naar binnen. Veel impact hebben haar moties nog niet gehad, debatten winnen blijkt lastiger dan gedacht. Maar een tv-documentaire over haar leven werd vertoond in de grote zaal van Carré. Daar sta je dan, met je ja/ja-sticker.

Toch is Van Lammeren geen rancuneuze man. Logischer lijkt het dat hij in de loop van de jaren besmet is geraakt met het 'alles-voor-de-stadvirus', een aandoening die vooral ervaren raadsleden oplopen. De traditie gebiedt dat bij heftige gebeurtenissen de Amsterdamse politieke partijen schouder aan schouder staan.

De gedachte daar achter is dat wethouders en ­burgemeester zo de handen vrij houden om het probleem op te lossen, ongehinderd door politieke spelletjes. Het raadslid dat zich daaraan onttrekt, Simons in dit geval, wordt een soort kop van Jut, en misschien ook wel een uitlaatklep voor de emotie van de gebeurtenis. Het verklaart waarom het beste raadslid van de stad zich zo liet gaan en wij ons nu vooral zijn vergissing herinneren.

Beeld Steen

Politiek verslaggevers Michiel Couzy en Ruben Koops belichten beurtelings op zaterdag in 'Republiek Amsterdam' een politiek onderwerp uit de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden