PlusMarjolijn de Cocq

Waarom komt die ene rugzakreclame juist nu steeds voorbij?

Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Zelfgenoegzaam blikt ze in de camera, het blonde, strak gestylede meisje met de roze nagellak. Want ze geeft het voor elkaar; ze heeft haar rugzak ingepakt in de rugzakreclame die telkens op mijn schermen terugkeert. Laptop in het achtervak; tijdschrift, notitieboekjes, pennen in het hoge inschuifvak binnenin; powerbank aan het usb-kabeltje; make-up en toiletbenodigdheden in het doorzichtige dichtritsvak; onwaarschijnlijke hoeveelheid kleren samengeperst in de zogeheten compression cube; zonnebril, kauwgom, andere losse frutsels in de onwaarschijnlijke hoeveelheid vakjes in de voorvakken; waterflesje in het waterflesjesvakje; paspoort veilig weggeritst in het geheime achtervakje.

Let wel: dit is geen grote rugzak.

Let wel: dit is een handige rugzak.

Maar: ik heb ’m al.

En die terugkerende rugzakreclame van dat kekke rugzakkenmerk wrijft het nog eens lekker in: ik ga níét op pad met mijn rugzak en mijn laptop en mijn opschrijfboekjes en losse frutsels. Het enigszins kosmopolitische bestaan dat ik genoot voor de coronapandemie en waarmee ik de aanschaf van de rugzak aan mezelf kon verkopen is voorbij – en voorgoed, beter maar om dat onder ogen te zien. Beter ook voor mijn ecologische voetafdruk, dat is dan weer de ­positieve draai die ik eraan kan geven.

Maar wat was het leuk en inspirerend; dagje op en neer naar Stockholm, Parijs, Kopenhagen, Frankfurt, Hamburg voor interviews met schrijvers. Londen, dat ik steeds beter leerde kennen – die keer dat ik na mijn werk op de redactie ’s middags naar Londen vloog, Elizabeth Day interviewde in het Savoy, overnachtte in een budgetappartement, de volgende ochtend de persconferentie van Margaret Atwood in de ­British Library bijwoonde en op Heathrow mijn stuk schreef dat voor ik was geland al op de Parool-site stond. Adrenaline en endorfine.

Nu zoom ik naar de 31ste verdieping van een flatgebouw in Tel Aviv of de keukentafel op het Engelse platteland waar de auteur in kwestie opbiecht dat ze een lousy housekeeper is en gauw alle troep uit het zicht naar de zijkant van het aanrechtblok heeft geschoven. Het kan, het went, het gaat steeds beter.

En dus is mijn kekke rugzak, die ik in februari 2020 bestelde, nog niet in het buitenland geweest. Ik gebruik ’m om de boeken die ik thuis ontvang maar niet nodig heb naar de redactie te brengen en de boeken die ik daar ontvang en wel nodig heb heen en weer te vervoeren.

Er kunnen ook veel boeken in.

Maar wat ik me afvraag, telkens als dat blonde meisje op mijn scherm met haar bagage verdwijnt naar onbekende verten: waarom telkens weer die reclame? Wie koopt er nú een rugzak?

Reageren? m.decocq@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden