Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Waarom kijken we op Netflix en Videoland zo graag naar mensen die hoofden afhakken?

PlusBabs Gons

Ik heb nooit begrepen dat we in het dagelijks leven proberen zo ver mogelijk van ziekenhuizen, politiebureaus, massamoordenaars, ontvoeringen, afgezaagde ledematen, zombies, monsters, drugskartels en andere maffia te blijven en dan ploffen we ’s avonds op de bank en kijken we series die gaan over... precies dat.

Netflix, Videoland, ze staan er vol mee. Ik kan er slecht mee omgaan, dus ergens tussen al die ellende zoek ik naar iets zachts en alledaags. Geen mensen die hoofden afhakken, maar die ik kan tegenkomen bij de bakker of op de sportschool. Mensen die niet proberen weg te komen met moord, maar op zoek zijn naar verbinding of hoogstens op je schelden als je door rood rijdt. Klein drama, mensen met herkenbare ­verhalen. Een miskoop, een lekkage of een ­snotverkouden kind, zolang ze maar niet met een pistool rondlopen of kelders hebben met riemen aan het plafond.

Dus kijk ik naar mensen die zomaar met een vreemde durven trouwen, hun relatie willen testen of daten zonder make-up. Of naar kinderprogramma’s.

Een vrouw vertelt over haar ontsierende acne en hoe de kinderen haar vroeger een monster noemden. Ze zegt dat ze begrijpt dat ze geen relatie heeft, er is geen greintje zelfliefde te ontdekken. Ze hoopt dat haar nieuwe toegewezen partner haar aantrekkelijk vindt. Ze noemt zichzelf de beast, hem de beauty. Ik zie alleen maar een prachtige vrouw met zachte ogen.

Op een andere zender vertelt een meisje in een villa, omringd door jonge, fitte vrijgezellen, hoe ze zo gepest is dat ze drie keer van school heeft moeten wisselen en zelfs thuisonderwijs heeft gehad. Ik zie een knappe jonge vrouw, goed­hartig en met een ietwat onzekere oogopslag.

Bij een reportage een jongetje dat nooit ergens voor wordt uitgenodigd. Het kleine voorhoofdje al getekend door een diep verdriet. Hij is zo mooi, zo broos.

Overal zijn ze, mensen die de sporen dragen, de littekens verbergen onder hun kleding, hun huid, in hun ogen. Kinderen die niet mogen meedoen. Het is niet te doen. Dit gaat allang niet meer over klein menselijk drama. Ik kan bijna geen realityshow zien of iemand vertelt gepest te zijn. Hier gaat iets behoorlijk fout.

Misschien is dat wel waarom mensen liever series zien over moord, maffia en monsters, omdat je tegen jezelf kunt zeggen dat het niet waar is. Of dat het ergens ver weg in Colombia gebeurt. Omdat je je laptop kunt dichtslaan of de televisie kunt uitzetten. Maar de pijn in de ogen van Lisa in de villa laat me niet los. Waarom vonden andere kinderen het nodig om iets in haar stuk te maken? Waarom mogen sommigen van ons er niet bijhoren? Dit is een probleem van ons allemaal. Van wereldformaat.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden