Patrick Meershoek.Beeld Artur Krynicki

Waarom ik niet in de Amsterdamse Naaktkalender sta

PlusPatrick Meershoek

In de nieuwe Amsterdamse Naaktkalender zult u mij niet aantreffen. Het is niet anders. Ik vind het ook reuze jammer dat het zo gelopen is. Ik draag de kunst een warm hart toe, maar ergens moet je een grens trekken. Ik heb niets tegen bloot, zolang het maar functioneel is.

Het was de bedoeling dat ik de maand november voor mijn rekening zou nemen. Dat leek mij een uitstekend idee. November is een lastige maand, en de mensen kunnen dan wel een opkikkertje gebruiken. Als ik een kleine bijdrage kan leveren, doe ik dat natuurlijk graag.

Op het afgesproken tijdstip meldde ik mij in badjas in het Oosterpark. De fotograaf en de creatief leider stonden al op mij te wachten, samen met een groep figuranten. Het meisje van de schmink had een grote pot Nutella in haar handen.

Dat verbaasde me, want in het telefonisch overleg was het alleen maar gegaan over een poedelnaakt statement over een stad die zijn vrijheid koestert. Geen woord over het worden ingesmeerd met broodbeleg om het woekerende toerisme aan de kaak te stellen.

Want daar waren de figuranten voor, legde de creatief leider enthousiast uit, terwijl het meisje van de schmink vast met mijn kuiten aan de slag was gegaan. Zij zouden zich, uitgerust met gekke hoedjes en selfiesticks, gretig storten op de besmeurde vrijheid, in casu mij.

Ik begreep de gedachte wel, maar vroeg me af of ik de aangewezen man was voor deze klus. Konden ze deze thematiek niet doorschuiven naar december? Dat ik gewoon in mijn blote jodocus de halsbandparkieten ging voeren met een zak pelpinda’s?

De creatief leider zuchtte diep en de fotograaf keek op haar horloge. De onderhandelingen werden onderbroken door een handhaver die ons kwam vragen wat we aan het doen waren. Bij het horen van de woorden vrije stad drukte hij meteen op de knop van zijn bodycam.

Vanaf dat moment ging het allemaal snel. Ik draaide me om omdat een van de toeristen aan mijn kuiten likte. Ik rukte woedend de selfiestick uit zijn handen en trof de handhaver vol in het gezicht. Die stortte zich weer op de creatief leider, schreeuwend om versterking.

Binnen de kortste keren was het één grote vechtende kluwen. Tussen het gebrul en gejammer door hoorde ik de creatief leider roepen dat in het Amsterdam van vroeger deze vorm van repressie onbestaanbaar was geweest. De handhaver reageerde door hard in zijn oor te bijten.

Een paar meter verderop trok ik mijn badjas weer aan. Ik begreep wel dat dit waarschijnlijk het einde was van een veelbelovende loopbaan als naaktmodel. Aan de andere kant: ik had mijn artistieke integriteit behouden, en dat was ook wat waard. Aldus peinzend wandelde ik het park uit. Het was weer voor erwtensoep.

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool en schrijft elke woensdag een column. Lees alle columns hier terug.

Reageren? Mail naar patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden