Gijs groenteman artikel roze groot Beeld Artur Krynicki

Waarom ik lyrisch kan worden over de Pennywafel

Plus Gijs Groenteman

Helaas heb ik in mijn jeugd niet leren drinken. Ik ben grootgebracht als snoepverslaafde, niet als alcoholist. Laatst stond ik voor het koekschap van de Albert Heijn bijna ontroerd te kijken naar alle koekjes die mij op mijn levenspad vergezeld hebben. 

Sommige mensen worden lyrisch over wijn (‘mooi bittertje’, ‘fris zuurtje’, ‘de smaak van geroosterd brood’), ik raak meegevoerd door koekjes. Ook die van de allergoedkoopste soort. Om ook uw koekjesbewustzijn wat te verhogen is hier mijn top 5, mét grondige smaak- en substantieanalyse.

5. Het Mariakaakje, koekje der koekjes. De heerlijke droogte die je mond overneemt zodra je een Mariakaakje eet, doet je verlangen naar een slok thee. En daardoor is dat lieve, bescheiden kaakje het perfecte koekje-voor-erbij. Of om per rol naar binnen te werken, dat kan ook.

4. Café Noir, de volwassen variant van het kinderachtige likkoekje. Likken aan de heerlijk glimmende, gesuikerde laag, met de intense koffiesmaak, waarvan een licht geschaafde, ietwat pijnlijke tong het gevolg is. Tot mijn schrik waren de klassieke Café Noirs alleen nog maar van AH-huismerk te krijgen, maar de allerlekkerste zijn van Verkade, die ik alleen nog in kleine one-bite-variant zag. Zonde! Desalniettemin: heel veel hartjes voor de Café Noir.

3. De lange vinger is volgens mij een zwaar onderschat koekje. Een pak kost bijna niks, zitten heel veel lange vingers in. Beetje zoet, maar niet té, ontzettend bleek van uiterlijk en smaak. Sublieme substantie. De lange vinger is alleen maar stijl, geen inhoud. Maar: wat een stijl! Heerlijk om de bovenste en onderste laag eraf te knagen en daarna het overgebleven kluifje op te eten. Ook belangrijk: de lange vinger is een zéér esthetisch koekje,

2. De stroopwafel is een allemansvriend. Tegenwoordig bestaat ook het hysterische fenomeen ‘de verse stroopwafel’, klaargemaakt waar je bij staat op de markt. Helemaal warm. Zijn ook lekker, maar mij te zoet en te groot. Altijd een beetje misselijk na afloop. Een klassiek stroopwafeltje is lekkerder. Gek genoeg vooral wanneer ze oud en taai zijn, en je de hap los moet scheuren. Een stroopwafel eten is thuiskomen, al is hij inmiddels ook aan een internationale opmars begonnen.

1. Ik kan lyrisch worden over de Pennywafel. De naam verraadt het al: het is value for money in optima forma. Bij de AH betaal je 59 cent voor een pak. Dan krijg je acht heerlijke koekjes, superbrosse en dunne wafeltjes, bij elkaar gehouden door de armoedigste maar lekkerste cacaofantasie denkbaar, heeft helemaal niks meer met echte chocola te maken, maar bevindt zich in een ander, heerlijk smaakuniversum. Als je een hap Pennywafel neemt en lekker kauwt, worden de biscuitjes en de cacaofantasie een heerlijke, romig/droge emulsie in de mond, waarvan ik al begin te watertanden als ik eraan denk.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Reageren? gijs@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden