Paul VugtsBeeld Sjoukje Bierma

Waarom een echt wapen? Met een nepwapen krijgt je clip minder views

PlusPaul Vugts

Moeders achterin rechtszalen, ik voel hun pijn. Het gebroken hart van de deemoedige moeder die vluchtig oogcontact zoekt met haar zoon die naar de verdachtenbank wordt geleid.

De smart van moeders van omgebrachte slachtoffers, die de wrange details moeten aanhoren over de omstandigheden waarin hun kind is omgekomen.

De laatste weken leed ik stiekem een beetje mee met misschien wel de treurigste categorie, al is het verraderlijk gradaties aan te brengen in lijden. De moeders wier zonen zijn doodgeschoten door vrienden die idioot roekeloos met geladen vuurwapens speelden.

We hebben hier in Amsterdam liefst twee van zulke diep trieste zaken aan de hand. De ene is die van de Ecuadoraan Frank, 22 jaar jong, die in januari zijn landgenoot en boezemvriend Richard doodschoot tijdens het opnemen van een videoclip.

Richard regisseerde en filmde, Frank rapte. Hij speelde in een sleutelscène dat hij een nachtmerrie had – woelend in bed, pistool in de hand. Het thema van de track was niet ver­gezocht: Frank bezong de ­struggle met het van drugs en geweld doortrokken Bijlmer­leven, tot hij daaruit zou ont­waken in een veilig burger­mansbestaan.

De werkelijkheid kwam akelig dicht bij het scenario, maar op helemaal de verkeerde manier.

De vrienden hadden tijdens de opnames in die Bijlmerflat nogal wat drank en drugs achter hun kiezen en ineens klonk die knal. Richard stierf in een plas bloed, doordat Frank zijn wapen in zijn troebele toestand niet had ontladen.

Waarom hij een echt wapen met echte kogels gebruikte?

Met een nepwapen krijgt je clip minder views.

Ik probeerde onaangedaan mee te typen, terwijl Richards moeder memoreerde dat haar zoon, de lievelingsoom van haar kleinzoon, als kind om geld bedelde om wat eten te kopen voor de straathonden van Ecuador. Dat was niet heel lang geleden, want Richard werd 26.

Zo’n beetje op dezelfde stoel zat weken tevoren de moeder van Joey. Die is in maart, 23 jaar, onbedoeld doodgeschoten door de één jaar oudere Shaquille.

De vrienden waren te midden van drank en drugs filmpjes en foto’s aan het maken, klooiend met dat wapen waarvan ze dachten dat het ongevaarlijk was omdat de patroonhouder eruit was. Maar ja, die fatale kogel zat nog in de kamer van het wapen.

Een vriend las mijn rechtbankverslagen, waarin de advocaten spraken van ‘een noodlottig ongeval’. Ik mag zijn reactie vast lenen: “Een noodlottig ongeval, daarvan is sprake als je bij een ravijn struikelt en per ongeluk je vriend in de afgrond stort.”

Die vriend heeft altijd gelijk.

Wel is het gepast als ik hier met gebogen hoofd beken dat ik als puber in het flatje van een verkeerde vriend met een pistool op een dartbord heb geschoten.

Gelukkig komt mijn moeder daar nu pas achter.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. 

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden