Gijs GroentemanBeeld Artur Krynicki

Waardig kaal worden is in deze tijd niet meer mogelijk

PlusGijs Groenteman

Nu ik zo’n beetje richting de vijftig strompel, begin ik meer en meer te doorvoelen hoe het leven zich in fases voltrekt. Eerst had ik dat amper door. Toen mijn hele sociale kring en ik zo’n beetje tegelijk naar de kleuterschool gingen, daarna naar de lagere school, en vervolgens naar de middelbare school, had ik daar amper erg in.

Het fasebesef begon een beetje te dagen toen ik ineens naar de ene na de andere kraamvisite moest, ineens kregen we allemaal kinderen. Omdat het een beetje saai begint te worden als je je twintigste kraamvisite afwerkt, ga je ineens voelen dat dat allemaal tegelijk komt.

En dan, als je rond de veertig bent, merk je ineens dat je al een paar jaar niet meer op kraam­visite bent geweest! De cyclus van de kraamvisite is voorbij.

Inmiddels zit ik in de middel­bareschoolfase. Ik moet zo’n zes keer per dag het middelbareschoolgesprek voeren – iedereen die ik ken, heeft een kind in groep 8, moet open dagen van scholen aflopen en klaagt daarover. Ook dat is saai, maar ik weet dat ik dit gesprek over een jaar of twee nooit meer hoef te voeren.

Ook zit ik momenteel in de fase van de aftakeling: het lichaam begint gebreken te vertonen. Samen met vriend G. heb ik veel gesprekken over onze kaalheid. Zelf worstel ik er erg mee dat het bosje bovenop mijn hoofd alsmaar dunner en doodser wordt, terwijl mijn vriend G. een tonsuurtje op zijn achterhoofd aan het ontwikkelen is. Wij kunnen daar allebei slecht mee omgaan. Ik heb veel respect voor mensen die vol zelfvertrouwen kaal worden, zelf kan ik het geloof ik niet.

Zo spraken we met veel bewondering over Özcan Akyol, die zijn kale plekje in volle glorie op tv liet zien. Knap vonden wij dat!

Maar vriend G. had hem laatst bij DWDD gezien, waar Matthijs van Nieuwkerk onthulde dat Eus een haartransplantatie ging nemen. Ons wereldbeeld stortte een beetje in, blijkbaar was waardig kaal worden in deze moderne tijd niet meer mogelijk. Ik hoopte verzoend te raken met deze fase van mijn leven, maar het wordt mij zo wel moeilijk gemaakt.

Ik heb nu ook al een beetje uitgedacht welke fases er de komende jaren volgen in mijn leven. Straks gaan de kinderen van mijn vrienden en mij studeren, moeten we dáárover praten. Dan maken ze carrière, en gaan we op een verhulde manier tegen elkaar opscheppen. Vervolgens krijgen we kleinkinderen en gaan we elkaar allemaal foto’s laten zien. Daarna worden we hulpbehoevend en dan begint de grote begrafenisfase, waarin we naar elkaars begrafenis moeten, totdat je zelf aan de beurt bent en het grote niets aanvangt.

Ja mensen, het leven is om te smullen.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column. Lees al zijn bijdragen in het archief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden