Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Waar zijn de vaders van die jongens toch?

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Wat een krachtige vrouw. Wat goed dat juist zíj zich uitspreekt, als moeder van een in Amsterdam-Zuidoost vermoorde zoon (24) én van een drillrapper (18) voor wiens leven ze vreest.

Dat was de rode draad in een stortvloed aan reacties op mijn afgelopen weekend gepubliceerde interview met Ismay Sedney. Zij slaakte daarin een eerlijke, openhartige, en dus pijnlijke noodkreet.

Het geweld onder jongeren moet stoppen, zei ze. Moeders moeten het gedrag van hun zonen niet langer vergoelijken, maar ingrijpen. Want: ‘Moeders die de daden van hun zonen goedpraten, zijn deel van het probleem’. Het moet nú gebeuren, want er zijn al twee jongens doodgestoken als gevolg van drillrapclips op onlinefora waarin jonge vooral met messen bewapende rappers elkaar uitdagen. De wraak kondigt zich aan.

Een tweede hoofdstroom in de reacties op het interview met de moedige moeder: waar zijn de vaders?! Een terechte vraag, want waar zijn verdomme de vaders die proberen te voorkomen dat hun kroost ontspoort, of die al dan niet met dwang proberen hun zonen op het rechte pad te krijgen en te voorkomen dat die andere jongens naar het leven staan? De enige vader van een drillrapper die zich tot nu toe openlijk heeft uitgesproken – nadat vorige maand een jongen van 19 was doodgestoken in een drillrap-‘beef’ – postte op sociale media een warrig verhaal vol jij-bakken en goedpraterij.

Zowel zakelijk als privé heb ik veel ‘probleemvaders’ gezien, of juist níet gezien. Vaders van mijn dertien ‘plastic broertjes en zusjes’ toen we in ons ‘gezinshuis’ vanaf mijn negende tot mijn veertiende steeds zes pleegkinderen in huis hadden. Vaders die het na de conceptie wel best hadden gevonden; alcoholverslaafde en/of gewelddadige vaders; vaders die hun kinderen een prestatiedruk oplegden waaronder ze bezweken. Als misdaadverslaggever zag en zie ik er nog veel meer. De profiteurs die stilletjes mee-eten van de misdaadwinsten van hun zonen; vaders die vooral in koffiehuis of kroeg hangen, of op de bank, wegkijkend.

We kennen het verhaal van de tirannieke, alcoholistische vader van Willem Holleeder, over wie zus Astrid zo uitvoerig heeft verhaald. Of de verhalen van al die zonen die hun vaders volgden in de misdaad – de gevangenis in, uiteindelijk, of jong in de kist. De moeders mogen dan de shit opruimen, áls ze daartoe in staat zijn. Dat zijn de moeders die ik wél tref achterin de rechtszalen, een zakdoek in de hand. Dat zijn de moeders die met slaapogen toezien hoe een arrestatieteam hun zoon uit huis haalt. Natúúrlijk zie ik foute moeders te over, maar tegen de vaders steken ze bovengemiddeld gunstig af.

Ik was met Ismay Sedney in contact gekomen via Diana Sardjoe, die haar gezin met twee moeilijke zonen via een lange, hobbelige weg uit de ellende wist te trekken. Zij probeert nu zo veel mogelijk goedwillende moeders te helpen hun zonen te helpen. Haar motto: de moeder is de sleutel.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever.

Reageren? paul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden