PlusNatascha van Weezel

Waar je wieg staat maakt wel degelijk uit

null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Aan het begin van groep 8 kreeg ik ­een vmbo-t/havo-advies. Ik had faalangst en durfde geen vragen te stellen in de klas. Als je je mond houdt op een basisschool in Amsterdam-Zuid wordt dat gezien als zwaktebod. Net als een schooladvies lager dan vwo, trouwens.

Mijn mondige, hoogopgeleide ouders kwamen verhaal halen bij de juf. Ze hielpen me met huiswerk en deden me op faalangsttraining. In maart wees de citotoets uit dat ik alsnog naar het vwo kon.

Dat deze luxe niet voor iedereen is weggelegd, blijkt maar weer uit de prachtige televisieserie Klassen, waarin Sarah Sylbing en Ester Gould achtstegroepers in Noord volgen vlak voor het eindadvies voor de middelbare school. De filmmakers portretteren verschillende kinderen, onder wie de tienjarige Yunuscan, die thuis Turks spreekt en daardoor een achterstand heeft met begrijpend lezen. Anyssa woont bij haar grootouders en leeft van de voedsel- en kledingbank. Ze is slim, al hollen haar prestaties achteruit door een lastige thuissituatie. Ontroerend vond ik de ontmoeting tussen wethouder Marjolein Moorman en een groepje islamitische vwo-leerlingen van het Hyperion Lyceum. Alle vier kregen zij in eerste instantie een lager school­advies. Eén van hen vertelde geëmotioneerd dat ze nog steeds twijfelt of ze haar plek op het vwo wel verdient.

Veel van mijn voormalige klasgenoten op de Nicolaas Maesschool en het Vossius Gymnasium waren aan de reacties op sociale media te zien ook onder de indruk van Klassen. Sommigen van hen wonen nu in dure nieuwbouwwoningen in Noord en ‘hadden er nooit eerder over nagedacht’. Ze noemden de klassenongelijkheid een ‘ware eyeopener’ en ‘food for thought’. ‘Vandaag heb ik geleerd dat het wel degelijk uitmaakt waar je wieg staat,’ schreef iemand op zijn tijdlijn.

Het is geweldig dat een televisieserie tot nadenken aanzet, maar serieus: onder welke steen hebben zij geleefd? Deze mensen noemen zichzelf woke: ze spreken zich uit voor lhbtq-rechten in Rusland, scheiden hun afval om de klimaatdoelstellingen van Parijs te behalen en hebben vrijwilligerswerk gedaan in Ghana of Colombia. Heel nobel, maar een schril contrast met blind zijn voor wat zich afspeelt in je eigen stad.

Ik moet toegeven dat onze ‘gedegen opleiding’ niet altijd heeft geholpen bij deze bewustwording. We deden enorm ons best op teksten Latijn en wedijverden om de hoogste cijfers. Alleen kregen we nooit les over onderwerpen als racisme of inkomensongelijkheid en we wisten niet eens wat de Voedselbank was – laat staan dat andere Amsterdammers daar gebruik van maakten.

Dus wat heb je aan het leren van Cicero en Ovidius als je niet getraind wordt om te kijken naar de wereld om je heen? In plaats van woordjes stampen was het nuttiger geweest om op bezoek te gaan bij leerlingen uit Noord. Van hen hadden we pas écht iets kunnen leren.

Natascha van Weezel (34) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden