Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Waar het in het leven om gaat

Plus Theodor Holman

Hij schraapte zijn keel en zei: “Dus toen we beiden genezen waren verklaard, zei ik tegen Yvonne, we moeten genieten…” Hij liet een pauze vallen en vervolgde: “Want hoeveel dagen heb je nog… dus ik zei: wat vinden we echt leuk, dat gaan we dan doen.”

“En?” vroeg ik.

Hij keek Yvonne aan, rolde wat pasta rond zijn vork en zei: “We schijnen familie in Canada en Californië te hebben. Die gaan we bezoeken.”

Hij slurpte de pasta naar binnen als een vis die iets aan een haak vindt.

Ik heb geleerd geen emoties te tonen en niemand meteen te veroordelen, maar ik keek naar Yvonne, wier gezicht ik al 25 jaar vind lijken op een Frans chanson waarin verteld wordt dat hij haar verlaten heeft voor een veel jongere vrouw, en ik vroeg: “En dat vinden jullie leuk?”

“Belangrijk, Theodor. Belangrijk,” zei hij,” we hadden er beiden behoefte aan de familie die we nog hebben te bezoeken. Je moet niet vergeten dat we geen kinderen hebben.”

Yvonne ging even met haar hand naar haar keel waar een sjaal haar rimpelige huid verborg.

“En natuurlijk gaan we dan even door Canada reizen… en dan rijden we naar New York en dan steken we over naar Californië.”

“Een mooie tocht… Waarom is familie zo belangrijk voor jullie?”

“Daar heb je de journalist weer… Altijd maar doorvragen. Mag hoor. Jij bent toch van onze leeftijd, Theodor: waar gaat het in het leven om?”

Ik haalde mijn schouders op.

Yvonne had dat antwoord vroeger wel geweten, maar na twee miskramen niet meer.

“Het gaat er om,” ging hij door, “dat je iets betekent voor de mensen. Yvonne heeft nog een broer, een schoonzus en twee nichtjes in Canada en mijn neef woont in Californië. Familie is heel belangrijk. Uiteindelijk…”

Zijn ‘uiteindelijk’ klonk alsof het de conclusie was van een lange filosofische beschouwing, waar ik geen zin in had.

Yvonne liet de helft van haar pasta staan.

“Wat leuk dat je nog een broer hebt in Canada,” zei ik tegen haar.

“Hij vertrok veertig jaar geleden. Liet alleen iets horen op m’n verjaardag en met kerstmis. Toen werd ik ziek en belde ik. Het leek hem niet te interesseren. Vorige maand werd hij ziek. Erg ziek… En zei hij dat hij mij snel wilde zien. Ik heb er eigenlijk geen zin in.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden