Plus Column

Waar ga je heen als je je alleen en ongewenst voelt?

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Op de ochtend dat ik Mark Rutte's brief 'aan alle Nederlanders' had gelezen, kon ik aan niets anders meer denken. 'Mensen die zich steeds asocialer gedragen (...) Die in groepjes rondhangen.' En: 'Die onze vrijheden misbruiken om de boel hier te verstieren, terwijl ze juist naar ons land zijn gekomen voor die vrijheid.'

Het was duidelijk. Mensen van niet-Nederlandse afkomst moeten weg. Hij schreef het niet, maar het stond er wel.

Waar ga je heen als je je alleen en ongewenst voelt? Juist ja, het Hemacafé.

Ik in ieder geval wel.

Een wonderlijke plek, een soort aquarium, waar het ontbijt tot tien uur twee euro kost en de mensen vervolgens rustig een hele dag blijven zitten. Zonder hun jas uit te trekken. Ze hoeven nergens te zijn, er is niemand die op ze wacht.

Daar, tussen alle loners, zag ik de mensen die Rutte bedoelde: twee jonge Marokkaanse Nederlanders. Ze aten een hotdog.

Naast hen een stevige vrouw met zonnebril en zwarte bontjas. Ze had een pistoletje filet americain in haar hand en bekeek de jongens. Ik denk niet dat ze de brief van de premier al had gelezen, want anders had ze het wel uit haar hoofd gehaald, maar opeens sprak ze de jongens aan.

De jongens die in dezelfde gewatteerde jassen nog altijd op hun hotdog kauwden. Minding their own business.

"Zijn jullie broers?" vroeg ze. "Jullie lijken zo op elkaar."

Ik dacht: djeez, niet alle Marokkanen zijn familie van elkaar.

Maar de jongens reageerden ontspannen: "Nee, hoor, we zijn vrienden," zei de een. "Maar we zien elkaar wel elke dag."

"Wat doen jullie dan?"

"Chillen. Broodjes eten."

"Ja, heerlijke broodjes hebben ze hier," zei de vrouw. "Niet duur ook."

Het viel stil.

"Mevrouw," vroeg een van de jongens ineens. "Waarom draagt u een zonnebril?"

"Gevoelige ogen. Dit is prettiger."

De jongens knikten.

Toen durfde de vrouw nog wel iets te vragen. "Moeten jullie niet op school zijn?"

"Ja, hij wel. Ik ben gestopt."

"O," zei de vrouw teleurgesteld. "School is wel belangrijk, hoor. Ik heb vroeger lesgegeven op het Montessori, hiernaast. Kennen jullie dat?"

"Ja," zei de een.

"Ik heb vrienden daar," zei de ander.

Toen ze haar pistoletje op had, stond de vrouw op en klopte de kruimels van haar bontje. Ze wenste de 'heren' een mooie dag en liep richting de schuifdeuren.

Ik zuchtte en hoopte dat de vrouw, later, als ze Rutte's brief onder ogen zou krijgen, misschien nog even aan die aardige jongens van het Hemacafé zou terugdenken.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden