Opinie

‘Vrouwen worden relatief hard getroffen door klimaatverandering’

Nederland moet zich hard maken voor vrouwen die nu al getroffen worden door de gevolgen van klimaatverandering, aldus Zohra Moosa en Chihiro Geuzebroek.

Met deze ballon vroegen activisten op 20 september aandacht voor de klimaatcrisis en het gebrek aan actie bij overheid en bedrijfsleven.Beeld Getty Images

De boodschap over klimaatverandering klinkt steeds luider: er moet urgent actie ondernomen worden, voor het te laat is. De Britse en Nederlandse takken van klimaatactiegroep Extinction Rebellion beweren dat het probleem verder gaat dan politiek, omdat het iedereen op aarde treft. Sterker nog: het treft sommigen meer dan anderen. Dat is geen toeval: het is klimaatracisme en klimaatseksisme te noemen. Waarom is er niet meer ophef over deze dodelijke crisis?

Stel je voor dat je je baby cola laat drinken in plaats van water, omdat het goedkoper is. Voor moeders in de Chiapas-regio van Mexico is dit de realiteit, doordat multinationale bedrijven hun grondwater hebben opgekocht en geprivatiseerd.

Dit gebeurt niet alleen in Mexico: overal ter wereld zien we hoe de rechten van inheemse mensen geschonden worden om winst te creëren voor bedrijven. Zowel hun land als water en natuurlijke hulpbronnen worden afgepakt, waardoor niet alleen hun rechten geschonden worden maar ook hun bestaan in gevaar komt.

Deze industrieën die grondstoffen en hulpbronnen opslorpen, zorgen ook voor klimaatontwrichting. Het is geen toeval dat deze gevolgen vaak plaatsvinden op het land van een ander. Die afstand maakt het mogelijk om het verlies op de publieke ecologische balans buiten de zichtbare boekhouding te brengen. Politici komen weg met het privatiseren van publieke grondstoffen zoals water.

Vrouwen zwaarst getroffen

Activistische groepen maken zich hard voor het recht om op eigen land te blijven wonen, zoals ze dat altijd hebben gedaan, met toegang tot de natuurlijke hulpbronnen die ze nodig hebben. Hun verhouding tot de machtige multinationals is soms net als de Bijbelse strijd tussen David en de reus Goliath.

Het is geen toeval dat voornamelijk vrouwen vooroplopen bij het nemen van de broodnodige actie. Op veel plaatsen die hard worden getroffen door klimaatverandering, zijn vrouwen verantwoordelijk voor het voeden van hun gezin, of dit nu om landbouw gaat of om water halen. Zij vormen naar schatting twee derde van de 600 miljoen arme veehouders ter wereld.

Ondanks hun centrale rol bij het zoeken naar duurzame oplossingen voor het verbouwen van gewassen, bezitten vrouwen wereldwijd ­minder dan 13 procent van het land. Ze zijn hard bezig om deze planeet te behouden, maar krijgen op datzelfde gebied vaak geen rechten.

Daarbij is minder dan 30 procent van de mensen die mee mogen praten over klimaatverandering vrouw. Het is aan landen als Nederland om meer ruimte te creëren voor de stemmen van deze vrouwen. Voor hen ligt de klimaatcrisis niet in de toekomst, maar bepaalt deze hun dagelijkse realiteit.

Waarom is dit een taak voor Nederland? Omdat – net als veel andere landen in West-Europa en Noord-Amerika – Nederland van de voordelen van een ongelijk systeem blijft genieten, in plaats van de consequenties te aanvaarden. Het is ook aan ons land om bij te dragen aan herstel en solidariteit in de strijd voor klimaatrechtvaardigheid.

Onhoudbaar fossiel

De oplossing begint met het terugbrengen van de doorlopende handel en staatssubsidies in fossiele brandstoffen. Amsterdam is de grootste benzinehaven en de tweede grootste haven in kolen ter wereld. Beide industrieën zijn onhoudbaar. Dit is het moment dat de Nederlandse staat kan laten zien dat hij levens van mensen belangrijker vindt dan de winst uit kolen of andere giftige industrieën.

De klimaatcrisis is een politieke crisis. Maar politieke wil is een vernieuwbare en veranderbare grondstof, zoals blijkt uit het plan om kolencentrales te sluiten dat door de Eerste Kamer is aangenomen in december.

Er kan pas sprake zijn van een eerlijke transitie wanneer landen als Nederland verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen van onze bloeiende industrieën voor anderen. Er is al veel verloren gegaan, maar als we ons samen sterk maken voor klimaatrechtvaardigheid, is er nog een wereld te winnen.

Zohra Moosa, directeur Mama Cash.Beeld Mama Cash
Chihiro Geuzenbroek, Mede-oprichter Climate ­Liberation Bloc.Beeld Wouter Zaalberg
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden