Plus Column

Vroeger voelde dit als het einde van de wereld

Pepijn Lanen Beeld Corné van der Stelt

Ik fiets door West. Ik kwam hier vroeger heel veel en toen heel lang heel weinig maar de afgelopen weken ineens weer heel veel want zo gaan die dingen.

Ik kom langs het huis boven de bakker in de De Clercqstraat waar ik voor het eerst met mijn eigen geld de huur betaalde. We hebben er een keer heel lang voor de deur gestaan met de auto terwijl onze chauffeur smeekte of ik alsjeblieft uit wilde stappen omdat hij ook naar huis wilde en ik maar niet begreep dat we al bij mij voor de deur waren en dus de hele tijd bleef vragen of hij me alsjeblieft voor de deur wilde afzetten.

Ik kom langs de winkel waar ze de kroonluchters verkopen.

Ik denk aan de avonturen die ik met mijn broer heb beleefd. Hoe we op het dak van zijn huis stonden en naar het vuurwerk keken met oud en nieuw en de verschillende gerechten die hij me in zijn keuken heeft leren koken waar ik nu nog steeds de vruchten van pluk en mensen mee imponeer.

De fortuinen die we in de avondwinkel hebben ­uitgegeven aan brandstof voor hele nachten praten en rare platen luisteren en over de Hoofdweg uit­kijken.

Een stukje voorbij Mercatorplein sla ik linksaf. Aan de rechterkant staan, in plaats van de dicht­getimmerde woonblokken die als achtergrond figureerden in de Watskeburt-video, nieuwgebouwde niet-dichtgetimmerde woonblokken. Ik passeer het oude huis van Boni.

Op het water, waarop we uit­keken vanuit zijn woonkamer als we ons op vrijdagavond te goed deden aan een combinatie van wiet roken, magic the gathering en rapmuziek van cd, staat een glazen constructie van twee verdiepingen hoog waar je ongetwijfeld eten kunt bestellen en misschien zelfs wel een beetje flex mag werken. Vroeger voelde dit als het einde van de wereld.

Ik ga onder een viaduct door en kom in een heel nieuwe wereld terecht; sympathieke miniwoonflats geflankeerd door heuvels met modern ogende en uitnodigende kindervermaakwerktuigen omringd door gigantische zachte zwarte tegels heten mij welkom.

Af en toe pak ik een doorkijkje mee met gezellig groen en picknicktafels die staan te schreeuwen om zelfgemaakte aardappelsalade en worstjes met venkelzaad en biowijn uit weggooibekers die niet van plastic gemaakt zijn, want dat is een mes in de rug van Moeder Aarde. Of misschien wel plastic bekers, maar dan niet om weg te gooien.

Ik zig en ik zag en dan ben ik bij de fotograaf. We gaan wat foto's in het park maken, want het gras past goed bij je shirt, zegt ze, en het is zo warm dat ik bang ben dat ik gek word. Van tijd tot tijd herken ik ineens stukken straat van toen ik nog eindeloos rijles had, zoals dat ene flatgebouw met die schuine oprit waar ik de hellingproef heel snel in de vingers bleek te hebben, of die straat die afbuigt maar waar je geen richting aan hoeft te geven.

In het parkje is een palmboom en terwijl de fotograaf klikt zie ik in de verte de nieuwe nieuwbouw langzaam dichterbij komen.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden