Opinie

‘Vreselijk: Lhbtiq+-vrienden staan opeens recht tegenover elkaar’

Frits Huffnagel is na zijn uitspraken over vluchtelingen afgetreden. Onterecht, vindt de mede-initiatiefnemer van Pride Siep de Haan. 

De Amsterdam Pride is het grootste solidariteits­evenement van Nederland.Beeld ANP

Wees lief voor elkaar en voor de stad. Deze mooie boodschap van Eberhard van der Laan blijft actueel en vooral een goed advies. Ook binnen de Pridefamilie is soms wat wrijving en ruis. We zijn net mensen. Gebeurt in de beste families. Dit keer rond Frits Huffnagel. In de afgelopen week lijken de prachtige heldere regenboogkleuren tijdelijk te zijn verworden tot een onbestemd miezerig kleurtje.

Frits Huffnagel, politicus, vrijwilliger en voorzitter van vele maatschappelijk relevante organisaties, ligt onder vuur na (onhandige) politieke uitspraken over vluchtelingen. Hij heeft spijt betuigd, maar helaas bleef de onrust aanhouden, waardoor aftreden niet kon uitblijven. Dit alles vanwege uitspraken die deels uit hun verband zijn getrokken en vervolgens als feiten zijn gepresenteerd.

De Amsterdam Pride is het grootste solidariteitsevenement van Nederland en daar zijn we trots op. Iedereen kan aan de Pride meedoen, ook vluchtelingen.

Dit jaar is het de 25ste editie van de Pride en onder leiding van voorzitter Frits Huffnagel hebben we de afgelopen zeven jaar fantastisch samengewerkt. Samen solidair, het kenmerk van inclusie en het hoogste doel bij een succesvolle emancipatie van de Pride.

Angst

In het debat rond de wijze van opvang van vluchtelingen, opvang in eigen land of elders, spelen vele argumenten een rol. Het is een ingewikkelde materie en vele deskundigen en politici mengen zich in deze discussie, op zoek naar de beste oplossingen.

Er is enorm veel menselijk leed, en het is terecht dat we hulp aanbieden. Tegelijkertijd is er angst onder delen van de bevolking. De segregatie lijkt toe te nemen. In dit debat hoort ruimte te zijn voor nuance en meningsverschil. Politici en deskundigen zijn het zelden eens en bovendien provoceren ze graag, vooral naar elkaar. Frits is hierin geen uitzondering.

Volgens het Europese recht is de vrijheid van meningsuiting een universeel grondrecht, niet beperkt door ingrijpen van centrale overheden of derden. Alleen in een dictatuur wordt het publiekelijk uitspreken van meningen als on­gewenst en strafbaar betiteld. In Nederland kennen we die strafbaarheid (nog) niet.

Wel kennen we inmiddels, helaas ook in de MeToodiscussies, de digitale schandpaal. Steeds vaker worden personen zonder proces of rechterlijke tussenkomst beschadigd door een bombardement aan narigheid via Twitter en andere sociale media. Hierbij legt de ene groep de andere groep het zwijgen op, waardoor het debat ten onrechte staakt.

De strijd tussen links en rechts Nederland is angstig voelbaar. De tegenstellingen en verharding in de samenleving nemen steeds meer toe. Sinds vorige week is de Pridefamilie ook een speelbal geworden. Lhbtiq+-vrienden, van links tot rechts, staan opeens recht tegenover elkaar. Vreselijk. Om ziek van te worden. Dit moeten we als community niet willen.

Wit lijkt uit

De lhbtiq+-familie bestaat uit unieke mensen, heel gewone mensen, met en zonder politieke meningen. En niet iedereen uit de regenboogfamilie stemt op de partij van Jesse noch op de liberalen.

COC Amsterdam lijkt enig opportunistisch gedrag niet vreemd door opeens een divers bestuur te eisen van de Prideorganisatie. Alsof de huidige voorvechters en lhbtiq+-bestuurders niet tot de definitie van diversiteit mogen worden gerekend. Wit lijkt uit. Moeten witte cismannen en -vrouwen worden buiten­gesloten? Inclusie en diversiteit staan voor verscheidenheid, jong en oud, man/vrouw, lhbtiq+, alle etnische culturen, de biculturele mensen, humanisten, atheïsten, gelovigen, zieke en gezonde mensen, gehandicapten en jawel, ook de doorsnee hetero hoort bij diversiteit en moet kunnen meedoen.

Draai het eens om: stel dat we verplicht worden uit alle groeperingen één representant te kiezen; dan bestaat elk bestuur uit meer dan twintig personen. Onzin dus. En bovendien, zo groot is het Amsterdamse COC-bestuur niet.

Laten we proberen wat liever te zijn voor elkaar. Samen proberen alle kleuren van de regenboog opnieuw op te poetsen en deze intact te laten. Verbinding is wat we zoeken, niet de verschillen. Samen zijn we die kleurrijke maatschappij die we zo graag willen.

De Amsterdam Pride is het grootste solidariteits­evenement van Nederland.Beeld Femke Boermans
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden