Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Voorlopig komt er geen bruiloft voor mij

Plus Natascha van Weezel

“We merken hier nauwelijks iets van de spanningen met Iran, hoor. Op dit moment hebben we veel meer last van de regen.” Ik heb mijn Israëlische tante aan de telefoon. Ze klinkt relaxed, laconiek bijna. We spreken elkaar niet vaak, maar als de spanningen in het Midden-Oosten oplopen, bel ik voor de zekerheid toch altijd even. 

Voordat we ophangen zegt ze: “Yair wordt vader in mei.” Hoewel ik haar niet kan zien, hoor ik aan haar stem dat ze gloeit van trots. “Wat leuk, gefeliciteerd!” roep ik enthousiast. Ik probeer te verbergen dat ik word overvallen door een steek van jaloezie.

Als ik aan mijn neef Yair denk, zie ik nog altijd dat kleine jongetje met bloempotkapsel voor me. Tijdens de voorjaarsvakantie van 1992 logeerden mijn ouders en ik bij zijn gezin in Tel Aviv. Elke ochtend maakte Yair me om zes uur wakker door met een plastic hamer op mijn hoofd te slaan. Daarna kroop hij achter de Sega Mega Drive om urenlang Sonic the Hedgehog te spelen. Yair had twee joysticks, maar tot mijn grote verdriet mocht ik nooit meedoen. De volwassenen bemoeiden zich er niet mee, die waren in de andere kamer aan de buis gekluisterd om weet-ik-veel welke oorlog te volgen via CNN.

Inmiddels kunnen Yair en ik het goed met elkaar vinden, al zit het me toch niet helemaal lekker dat mijn kleine neefje nu vader wordt. Rond mijn 26ste kreeg ik mijn eerste serieuze relatie. Voor mijn gevoel liep ik ­volkomen op schema: mijn studie was afgerond, mijn carrière ging steeds beter en ik fantaseerde over een grote bruiloft en baby’s. Het liep anders: op mijn 31ste gingen mijn ex en ik uit elkaar. In datzelfde jaar ging Yair trouwen.

Nu ben ik weer overgeleverd aan Tinder en alle ingewikkeldheden die daarmee gepaard gaan. Voor­lopig komt er dus geen grote bruiloft voor mij, en al helemaal geen baby.

“Je bent nog jong,” zeggen mijn vrienden vaak tegen me. En: “Tegenwoordig kun je tot op veel hogere leeftijd kinderen krijgen.” Ik weet dat het waar is en op zich kan het ook leuk zijn om casual te daten. Toch voel ik een bepaalde discrepantie. Veel mensen in mijn omgeving praten over de prijs van luiers of de duur van zwangerschapsverlof. Ik zit daarentegen vaak tot ’s avonds laat in de kroeg en keer daarna terug naar een leeg huis.

“Kom je naar ons toe als het kindje geboren is?” vraagt mijn tante. “Ja, natuurlijk,” antwoord ik onmiddellijk. Ik ben dan misschien nog geen moeder, een goede tante Natascha kan ik in elk geval wél zijn.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden