Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Voor onze ogen stapte de kleuter over zijn stervende vader

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Nooit zal ik de veel te scherpe camerabeelden vergeten die ik dinsdag in de rechtszaal zag van het zoontje van Rachid Kotar, 5 jaar jong. Zijn vader is net met zeker 11 kogels neergeschoten en een tweede beoogde schutter heeft met zijn haperende pistool diens schedel ingeslagen. Papa is stervende op het parkeerterrein voor de luxe sportschool Health City in Amstelveen, waar de kleuter net nog zwemles had.

Je ziet het joch rechtsachter uit de gepantserde auto klimmen waar hij zojuist naast de zwemtas was gezet. De hummel stapt over zijn vader. Kijkt nog één keer om. Ziet wat vooral ook voor altijd in zíjn geheugen gegrift zal staan. Hij rent met zijn kleine pasjes terug naar de sportschool.

Zó hulpeloos.

Ik wéét hoe lang het dan nog zal duren voor zijn familie zich over hem kan ontfermen, want die zag ik die vooravond van 12 december 2019 uiteindelijk met eigen ogen arriveren bij het afzetlint, waar ik alweer een tijdje stond.

Kotars naasten negeerden ijzingwekkend gillend de rood-witte versperring, de agenten ontwijkend die de moordplek bewaakten. Ontredderd richting de plas bloed waarin Kotar lag – al overleden – en naar die gym waar dat jongetje zo goed en zo kwaad als het ging werd opgevangen.

Zijn moeder schijnt in haar radeloosheid nog een smoes te hebben verzonnen over Kotar die heus niet was doodgeschoten maar ‘terug was naar Marokko’ of zoiets.

De rechters citeerden in de strafzaak tegen drie van de vier verdachten van de onderwereldmoord de onderzoeksbevindingen. De kogels waren óók pal naast de kleuter ingeslagen.

Het is domweg geen scène waarin je nog van geluk kunt spreken.

Voor de beelden van de moord hadden we eerst nog die van de anderhalve dag daarvoor gezien.

Van Kotar die zijn kind op 11 december ook al in die glimmende donkere BMW naar de sportschool reed. Nu leidde hij zijn zoontje in judopak naar binnen. De judoles gaf een man in spijkerbroek en donkere jas, capuchon over het hoofd, de gelegenheid rechtsachter onder de auto te schuiven. Om het daar onder geplakte peilbaken te vervangen waarmee het moordcommando de auto volgde. De batterij zal leeg zijn geweest; de zender zat al vijf dagen onder de auto. In de latere vluchtbus observeerden de moordenaars de omgeving.

In de onderbouwing van hun forse strafeisen, oplopend tot 30 jaar, gebruikten de officieren van justitie wel vijf keer het woord ‘afschuwelijk’. Begrijpelijk, maar onnodig. De kille werkelijkheid sprak voor zich.

Ik versloeg meer strafprocessen over moorden waarvan kinderen getuige waren, en soms ook zelf bijna waren geraakt. Kinderen die naast hun beschoten vader zaten, of op zijn arm.

Toch, zo haarscherp als nu, zag ik het nooit.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Taghi Podcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in het proces rond Ridouan Taghi.

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden