Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

Voor ons blijft het Pleintje. Maar hoe lang nog?

Plus Column

Mijn oom is jarig en dat moet gevierd worden. Dus trekken we in groten getale naar de wijk waar we zijn opgegroeid, het Plan van Gool.

Je weet wel, die buurt met de betonnen balkons, boven- en benedengalerijen met namen als Het Hoogt en Het Laagt en luchttunnels alsof je op een vliegveld bent, recht tegenover het Buikslotermeerplein. Deze buurt is architectonisch ongetwijfeld de meest interessante wijk van Amsterdam-Noord en ja, dat zeg ik met grote vooringenomenheid.

Het plein waar we vroeger tot in de pikdonkere late uurtjes voetbalden en donuts maakten met auto's, is nu gerenoveerd tot een super kindvriendelijke plaats met een basketbalpleintje, hangmatten, tafels en banken die vastzitten aan de grond en grote, witte tegels rondom de hele buurt.

Wat wij, jonge mensen van midden en einde twintig die hier sinds eind jaren negentig opgroeiden, nog steeds Pleintje noemen, heet voortaan Breedveld. De sponsoren die dit veld mogelijk hebben gemaakt, prijken er dan ook prominent met hun logo's.

Voor ons blijft het Pleintje. Maar hoe lang nog?

Terwijl de dochter van mijn oom, mijn beste vriendin Stef, en ik tafels uitvouwen en ons buffet in de open lucht neerzetten, loopt Lievelingsmeisje met Kindjongen van een tante naar een oom en van een neefje naar een nicht.

Voor de gelegenheid heb ik hem in vol Ajaxornaat gestoken want hij moet niet de minste illusie hebben dat er in huize Hutak ook maar een keuze bestaat voor welke voetbalclub we zijn. Sorry, gap.

Ik kijk de buurt rond en zie dat er veel is veranderd, maar tegelijk ook weer niet. Net als het witte monument bij de bloemist, entree van de buurt, zijn sommigen personen ook monumenten van de wijk die hier nooit weg zullen gaan. Ik kan na lange tijd op een willekeurige maandagmiddag weer op Pleintje komen en ze zijn er. We zijn er. Maar hoe lang nog?

Als Stef het Afghaanse eten, dat ik heb gekookt, opschept voor familieleden en vrienden die niet meer kunnen wachten op de wereldberoemde nasi van mijn oom, vraag ik haar wat ze nou vindt, van dit nieuwe Breedveld.

Ze kijkt even rond, ziet haar zoontjes verspreid over de hele speelplaats met andere kindjes spelen, haar zusjes dansen op dancehall muziek en haar vader op een regisseursstoel genieten van z'n gemberbier in de zon en zegt: fijn.

En precies dat is het: fijn. Maar hoe lang nog? Het is knap hoe sommige nieuwe Noorderlingen naar je kunnen kijken alsof je niet thuis hoort in je eigen buurt. Kom een bord eten halen en lach een beetje.

Door mijn JBL-speaker klinkt het nummer Wassenaar van Ross & Iba. Naast ons zit een aantal dames met hoofddoek op de grond te genieten van de zon. Verderop zijn wat jongens wheelies aan het trekken op een rode Vespa. En hier zijn wij aan het eten en drinken en dansen. We delen blikken uit die geen woorden behoeven, dit is de woonkamer van de buurt. Maar hoe lang nog?

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden