Plus

Voor iemand die al twijfelt bij het soort wc-papier is Ajax nogal wat

Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'.

Ellen Dikker Beeld Wolff

Laatst vroeg iemand of ik nooit getwijfeld heb. Ik schoot in de lach. Ik twijfel altijd. Over alles. Dus ook of de jeugdopleiding van Ajax wel iets voor mijn zoontje is. Want het is geen cursusje op de maandagmiddag. Nee, het neemt je leven over. Voor iemand die al twijfelt over twee- of drielaags wc-papier is dat nogal wat.

Dus woedt er een felle discussie in mijn hoofd. Dat gaat ongeveer zo:
"Bij Ajax, geweldig! Wat een ongelooflijk mooi avontuur. Natuurlijk moet hij die kans grijpen en er vol voor gaan."

"Nou, ik weet niet of het wel zo leuk is. Het is nog maar een kind, hè. Laat hem lekker aanklooien. Ze moéten hun hele leven nog van alles. En alleen maar voetbal... Hij moet zich in de breedte ontwikkelen."

"Beter dan de hele middag achter de computer. En wie weet waar het hem brengt."
"Waarschijnlijk nergens. Van de twintig jongens in zijn team zijn er misschien twee die het eerste halen. Moet je daar je hele jeugd voor opofferen?"
"Opofferen? Dat kind vindt het fantastisch. Als hij niet bij Ajax zou voetballen, zou hij het wel op straat doen."


"Maar dat is met vriendjes! Voor de lol. Nu moet hij presteren, steeds die druk... Het is een keihard wereldje."
"Maar de wereld IS hard. Laat hem er maar vast aan wennen. Alsof kinderen niks vervelends mag overkomen."

"Ik weet niet of zo'n kinderzieltje al die teleurstellingen kan verwerken."
"Ach, hou toch op. Een beetje tegenslag maakt je weerbaar. En hij maakt toch ook veel moois mee?"

"Jawel... Maar als iedereen je al zo jong heel bijzonder vindt, word je daar niet een heel naar mens van? Die voetballertjes van achttien jaar zijn toch verschrikkelijk verwende mannetjes?"
"Hij is echt wel in staat zijn eigenheid te bewaren hoor. En wat heb je voor keus? Hem beletten naar Ajax te gaan? Nee, dát zal hij je in dank afnemen. Laat hem lekker voetballen en dan zie je wel waar het schip strandt."

"Wie zegt nou dat het schip strandt? Misschien is hij wel dat pareltje..."
"Hé, dat is mijn tekst! Hallo?"

Zo houd ik mezelf bezig. En ondertussen rijd ik hem al anderhalf jaar bijna dagelijks naar Ajax. Na elke training zie ik een grote glimlach op zijn gezicht. Die lach is eigenlijk het enige waar het om draait. Als die verdwijnt, moet ik maar weer eens met mezelf in conclaaf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden