Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Voor eeuwig gevangen in mijn dwanghoofd

PlusNico Dijkshoorn

Vlak na de herdenking van onze doden en het vieren van onze vrijheid zat ik in de trein, op weg naar Amsterdam. Eersteklasstiltecoupé, omdat ik niet van mensen houd. Nou ja, wel van mensen, maar niet van hun verhalen. Nou ja, wel van verhalen, maar niet in een trein.

Dat is een steeds groter probleem aan het worden, mee moeten luisteren en geen kant op kunnen. Liften, afhaalgedeelte Chinees restaurant, wachtend op een gezinszak friet bij de snackbar. En maar kwekken.

Ze praten niet tegen mij. Ik heb dat geoefend voor de spiegel, zo gaan staan en zo kijken dat ze meteen begrijpen: die man gaat mij, midden in mijn verhaal over de talenknobbel van mijn hoogbegaafde dochter, in het gezicht spugen.

Ik heb die houding geperfectioneerd. Dat u een beeld hebt: benen beetje wijd, armen gekruist voor mijn borst en dan kijken alsof je Rocky 9 opneemt, vlak voordat hij met een vlammenwerper twaalf helikopters uit de lucht maait.

(Terzijdetje: waarom wordt vrijheid op de televisie gevierd in een decor van gevechtshelikopters? Wie heeft dat ooit verzonnen? ‘Laten we zo’n vliegende legergroene huiskamer helemaal vol duwen met vals zingende Nederlandse artiesten en dan op een M.A.S.H.-achtige manier naast een podium landen.’)

Vrijheid dus. Leven en laten leven. Mensen ruimte geven en gunnen. Zo zou het moeten zijn, maar in een stiltecoupé gebeurt er iets griezeligs met mij: ik verander in een dwangneurotische kampbewaarder. Totale fixatie op die stilte. Zo werkt dat blijkbaar: je zet het woord ‘stilte’ op een raam en dan ga ik controleren of dat wel wordt nageleefd.

Psychologisch gebeuren er allemaal heel boeiende dingen. Juist omdat het stil moet zijn, zit ik als een gespannen veertje te wachten tot iemand zich daar niet aan houdt. Gisteren gebeurde dat.

Bij station Schiphol stapten twee Franse vrouwen in. Ze wurmden zich met enorme koffers in de eerste klas. Ik dacht: die weten helemaal niet dat dit eerste klas is. Gingen die Fransen, met hun staande toiletten, nu net doen alsof ze luxe niet begrepen?

Daarna begonnen ze Franse geluiden te maken. “Ohlala, ouiiii, merdeee.” Expres van dat hele overdreven Frans, dat ze het me echt in zaten te wrijven dat ze uit een ander land kwamen.

Ik dacht twee dingen. ‘Ik heb speciaal betaald voor eerste klas en zij niet’ en ‘die zijn tot aan het Centraal Station niet stil’. Ik siste dat ze silence moesten zijn en leerde ter plekke dat ik voor eeuwig gevangen zit. In mijn eigen dwanghoofd.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden