Beeld Artur Krynicki

Voor de zoveelste keer het besef: ik heb maar één lichaam gekregen

PlusBabs Gons

Onzekere tijden vragen om straffe maatregelen. Zo heb ik sinds maart ja gezegd op alles wat op mijn weg kwam, onzeker over wanneer de volgende klus, ofwel inkomen, binnen zou komen. En daarom, door al die ja’s lig ik nu als een grote nee op de bank. Ik kijk naar buiten en droom van lange wandelingen waar ik nu te moe voor ben.

Met de laptop op z’n zij tik ik vanaf de bank het ene bedankje na het andere. ‘Dank voor je verzoek maar nu even niet.’ Voor de zoveelste keer in mijn leven het besef dat ik maar één lichaam heb gekregen, ook maar één gestel. Wederom het voornemen om wat meer op mezelf te letten.

Op kerstavond wordt er om half zeven aangebeld. Een man met een grote cactus staat voor de deur. Ik had ’m een tijdje geleden al besteld maar verwachtte ’m pas na de kerst.

“Ik kom ’m zelf wel even brengen,” zegt hij, en achter hem zie ik de bus van de bloemenwinkel, niet van het postbedrijf.

Het ontroert me, hij dacht vast dat het een kerstcadeau was en wilde natuurlijk niet dat ik met lege handen zou zitten. Ik zie voor me hoe hij met een laadruimte vol cactussen en monstera’s door de stad rijdt om mensen op tijd hun kerstcadeaus te bezorgen.

In de nacht na kerst word ik wakker gebeld. De dierenambulance. Of onze kat op straat mag lopen. Mensen een paar straten verderop hebben gebeld.

“Dat mag,” zeg ik.

“Ik geef ’m wel even een slinger,” zegt de aardige ambulancemedewerker.

Ik stel me voor hoe zij de hele nacht avontuurlijke katten een lift naar huis geeft.

‘De hele wereld zucht onder corona’ kopt het de kamer binnen en ik moet denken aan een vriendin die ooit in het binnenland van Brazilië een man was tegengekomen die niet wist wat buitenland betekende. Voor hem was Brazilië de wereld. De enige taal was Portugees maar misschien was dat ook iets waar hij geen weet van had. Als je maar weet van een taal, heeft die taal dan een naam? Er waren gewoon woorden die je leerde van je moeder, je vader, van de straat.

Ik stel me voor dat deze man helemaal niets weet van deze pandemie. Dat hij gewoon elke dag opstaat, het land bewerkt, doet wat hij elke dag doet. Misschien dat hem jaren later een verhaal bereikt over een wereld in de greep van een virus en dat hij dan denkt dat het een sprookje is. Want de wereld, dat is hij en hij heeft er niets van meegekregen.

Ik zak nog iets dieper in de bank, trek alle stekkers eruit, behalve die van mezelf, die blijft nog even in de oplader.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden