Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Voor de columnist zijn rampen stiekeme porno

Plus Theodor Holman

Jeetje zeg, dat was even spannend. Een kaping op Schiphol. Zodra ik het hoorde, ging ik er goed voor zitten: computer, iPhone, tv. Mijn duim schaatste pootje-over over het scherm van mijn Twitterfeed en sneller dan ik het doorhad, waren er F-16’s opgestegen, vlogen de beentjes van Peter R. de Vries door de lucht en waren er mannen in witte pakken bij het vliegtuig gesignaleerd.

Het eerste wat ik dacht was toch: het kan niet anders dan een tot verwarde gemaakte zijn, want een kaping om politieke redenen in Amsterdam is zoiets als op het tapijtje van de fakir in de Efteling roepen dat je een eigen genderneutrale plee wil hebben. En eigenlijk bleek het al snel ‘loos alarm’ te zijn.

Piloot had per ongeluk een alarmknop ingedrukt of zoiets.

Ik merkte dat ik teleurgesteld was.

Het is niet dat ik me verheugde op een grote ramp, maar als er dan helemaal niks aan de hand blijkt te zijn, heb je toch het gevoel dat je naar een spannende film hebt zitten ­kijken waarvan de tweede akte ontbreekt en je na het begin, dat je naar de keel greep, slechts uit het beeld rijdende politieauto’s ziet met wat vrolijk zwaaiende agenten plus de aftiteling.

Laat ik het maar eerlijk zeggen: voor de columnist zijn rampen stiekeme porno en hebben mislukte rampen het effect dat je moeder je doorheeft als je naar het bordeel wilt.

Die zogenaamde kaping op Schiphol had iets moois kunnen worden. De Nederlandse Mossad die de passagiers bevrijdt en de gijzelnemers gevangenneemt, de gijzel­nemers die pamfletten hebben geschreven die wij kunnen analyseren, de minister-president die voordat hij op de televisie zou verschijnen nog even zijn gezicht heeft uitgestreken – dat hebben we nu allemaal niet mogen meemaken.

Wat ik gisteravond in mezelf haatte – de mens is gecompliceerd – is dat mijn interesse in de onderwijsstaking en een neergeschoten advocaat ook op slag was verdwenen. Ik keek naar de late journaals en zag al die geweldige handenarbeid die de juffen en meesters hadden verricht, maar mijn maatschappelijke betrokkenheid, waar ik helaas al weinig van toebedeeld heb gekregen, had erg veel zin om weg te kruipen.

We hadden een ramp kunnen hebben… We kregen een onderwijsstaking. Ik ben niet blind: die onderwijzers moeten hun zin krijgen, anders gebeurt er een ramp waarover ik me niet kan vrolijk maken.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden