Arnon Grunberg Beeld Oof Verschuren

'Volwassen worden is het ongemak omarmen'

Plus Column

Op verzoek van kunstenares Marieke Schoonder­beek verblijft Arnon Grunberg tien dagen op Lanzarote. Op deze plek schrijft hij daar dagelijks over.

Ook toegepaste kunst roept uiteen­lopende reacties op. Ik omschrijf de ruïne waarin ik bivakkeer bij voorkeur als bouwval. Een koude douche (pisstraal) met, gezien de reacties van mijn huid, diverse bacteriën in het water en geen dak.

Daar staat een indrukwekkende klif achter mij en de zee voor mij tegenover, al meen ik dat de bewoners van de campers op het strand mij in hun vrije tijd begluren met verrekijkers.

Marie Antoinette zei: "Laat ze cake eten." Ik zeg: "Laat ze gluren." Volwassen worden is het ongemak omarmen. De een neemt kinderen, de ander neemt zijn intrek in een bouwval.

De kunstenares die dit op haar geweten heeft, ziet haar toegepaste kunst begrijpelijkerwijs anders. "Jouw huis is de hemelpoort," zegt ze.

In een soort van paraglider komt ze overvliegen om haar kunstwerk van boven te fotograferen. Ik weet niet of ik moet zwaaien.

's Ochtends krijg ik een mail van haar: 'Het huis heb ik voor je gemaakt. Om met je samen te wonen zonder patronen. Om je ontmoeten, dat ook.'

Die ochtend komt een man van de vogelbescherming langs die verklaart dat mijn aanwezigheid slecht is voor de roofvogels. Vanuit het standpunt van andere dieren is de mens prooi of sta-in-de-weg. Dan liever sta-in-de-weg.

Samenwonen zonder patronen met iemand die hooguit langskomt om te controleren of haar kunstwerk wel naar behoren wordt gebruikt, moet een invulling krijgen. We besluiten te wandelen van het dorpje Yé (één kerk, wat huizen) naar Monte Corona, een van de vele slapende vulkanen. Artistiek onderzoeker Eva Pel gaat mee.

De wandeling, uit het boekje Lanzarote, die schönsten Küsten- und Vulkan­wanderungen, voert naar een gigantische krater. Ik zeg tegen de kunstenares: "Aan de vooravond van San Juan is het gebruik op dit eiland om één vreemdeling te offeren. Jij bent de uitverkorene."

Menselijk contact is betrekkelijk liefdevol geplaag, de rest is passieve of actieve agressie.

San Juan, het feest van de kortste nacht, wordt gevierd met vreugdevuren. Op een van de brand­stapels staat een stoel met daarop een teddybeer die een schrift in zijn pootjes heeft. Noem me sentimenteel, maar die beer gaat me aan het hart.

Ach, als je voorouders vanwege vulkaanuitbarstingen zes jaar lang geen zon hebben gezien, dan moet je ergens heen met overblijfselen van je trauma. Het verbranden van knuffels is moreel gezien een toelaatbare uitlaatklep.

Ruim vóór het vreugdevuur wordt ontstoken keer ik zekerheidshalve terug naar mijn hemelpoort.

(Wordt vervolgd)

Lees ook:
Deel 1 -> Grunberg als de vriendelijke kolonist op Lanzarote
Deel 2 -> Het huis blijkt een ziek lichaam
Deel 3 -> 'Ik wil geen longontsteking voor jouw kunst'
Deel 4 -> 'Rode vlaggen op het strand, vanwege het communisme?'
Deel 5 -> 'Ik heb dit allemaal voor jou gedaan'
Deel 6 -> 'Je kunt je schoonmoeder hier verbranden'

De slapende vulkaan Monte Corona Beeld Eva Pel
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden