James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

'Volgens mij heeft deze meneer autobanden gegeten'

Column

James Worthy

Mijn zoon drukt in de lift op de 3 en dan op het deuren-sluitenknopje. Hij moet heel nodig, zegt hij. Met een hand knijpt hij in het uiteinde van dat waar bij jongetjes de plas uitkomt.

Als de liftdeuren opengaan, rent hij tussen de boekenstapels door naar het toilet. Ik probeer hem bij te houden, maar het lukt niet. Zijn passen worden alleen nog maar groter en die van mij steeds kleiner. Dat is het leven. Hij kent geen angst, ik wel, ik ken alle zes de voornamen van angst.

"Gadverdamme, wat stinkt het hier," schreeuwt mijn zoon als hij de plee van boekhandel Scheltema binnenstormt. De knijphand verplaatst zich naar zijn neus, en zo maakt mijn zoon een prachtig theekopje van zichzelf.

Maar hij heeft gelijk. Het stinkt hier. In een van mijn favoriete komediefilms, Anchorman, zit een scène waarin twee mannen over obscure eau-de-cologne­merken praten. Ze hebben het over luchtjes als London Gentleman en Blackbeard's Delight, voordat ze bij de echte knaller komen. Sex Panther. Een geurtje dat in negen landen verboden is, omdat het van echte stukjes panter gemaakt is.

Maar het werkt, aldus de twee mannen. Er zijn zelfs studies naar gedaan en die wijzen uit dat het 60 procent van de tijd werkt. Eén van de mannen spuit het luchtje op en loopt een andere ruimte binnen. Iedereen begint te hoesten en te kokhalzen. Een vrouw loopt langs, trekt een vies gezicht en zegt: "It smells like Bigfoot's dick!"

Zo ruikt het hier ook. Naar het geslachtsdeel van een cryptozoölogische primaatsoort.

Mijn zoon blijft maar herhalen hoe erg het hier stinkt.

"Gadverdamme, pappa, volgens mij heeft deze meneer autobanden gegeten."

Ik vraag altijd aan mijn zoon of hij autobanden heeft gegeten als ik een van zijn befaamde scheetjes ruik. Hij legt dus een dun papiertje over al mijn uitspraken heen en trekt ze over.

"Ik weet dat het stinkt, jongen, maar je hoeft het niet zo vaak te schreeuwen."

"Waarom niet?"

"Omdat de waarheid soms als een belediging over kan komen."

De wc-deur gaat open. Een man met een legergroen vissershoedje op zijn hoofd stapt uit zijn kwalijk riekende cocon. Hij draagt van die wandelschoenen die veel mannen van boven de vijftig dragen. Van die wandelschoenen waarop je zeer comfortabel blauwtjes kan blijven lopen.

Mijn zoon staat op het punt om de wc-bril met zijn handen omhoog te duwen. Ik houd hem nog net op tijd tegen en wip de bril met mijn rechtervoet omhoog.

"Mag dat? Mag ik dat ook? De bril omhoog trappen?"

"Nee. Ja Nee. Alleen volwassen mensen mogen dat doen."

De man wast zijn handen en loopt met zijn ziel onder de arm de deur en zijn stank uit.

"Maar wanneer ben ik volwassen dan?"

"Je bent volwassen als je niet meer tegen andere mensen durft te zeggen dat ze stinken."

"Maar die man stonk echt."

"Ik weet het."

"Gaan we nu weer boeken kijken?"

"Maar natuurlijk, zoon. Het leven ruikt het lekkerst als je met de neus in de boeken zit."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden